Erwin en Emma naar Kiwiland - en terug

Welkom!

2011-12-01T23:25:00.000+13:00

Als je bij het begin wilt beginnen kijk dan rechtsonder bij "archives" en kies de maand uit die je lezen wilt. Deze weblog begint bij augustus 2006.

Je kunt op elk afzonderlijk bericht reageren als je dat wilt. Klik dan bij de betreffende bericht op "Comments". Je kunt op die pagina dan alle commentaren lezen op dat bericht en zelf ook een bericht intypen. Kies onder het berichtveld voor "Other" i.p.v. "Anonymous": je kunt dan je naam ingeven zonder dat je een email-adres hoeft op te geven.

Veel plezier!

Koekoek

2011-04-21T06:14:00.040+12:00

Emma heeft een paar maanden geleden een supersonische wekker gekocht. Hij ziet eruit alsof hij zo kan opstijgen, en hij heeft meer functies dan ik aankan - Emma vindt hem geweldig maar ik heb er altijd ruzie mee. Misschien begin ik oud te worden.

Hoe het ook zij, hij kan je wel wakker maken met een lamp die langzaamaan steeds feller wordt, vergezeld door lieflijke bosgeluidjes zoals het ruisen van de bladeren gemixt met het zachte geluid van een koekoek. Dat is toch wel een stuk prettiger wakker worden dan het BWAAAAAAAAP of TRIIIIIIIIIIIIING van een gewone wekker. Dus ondanks de onmogelijke bediening mag hij wat mij betreft blijven. Hij staat toch aan Emma's kant van het bed dus die zoekt het verder dan maar uit.

Het begint alweer stevig lente te worden en daarom stond afgelopen nacht ons slaapkamerraam open. Heerlijk koel, en door het raam kwam bijna de hele nacht het liefelijke geluid van - een koekoek, die bij ons in de bomen tegenover de straat zat. Aangezien ik nu gewend ben dat ik van een koekoek wakker moet worden werd ik dus iedere keer als dat rotbeest weer koekoek zei wakker. De hele nacht lang.

Toen ik het verhaal aan Emma vertelde en op enige sympathie hoopte, vroeg ze nadat ze uitgelachen was waarom ik het raam dan niet gewoon had dichtgedaan. Niet zulke praktische vragen stellen ja!!!

Een dagje dokter

2011-03-23T22:12:00.028+13:00

Vanochtend kwam Tobin naar ons toe en vertelde dat hij "pijn aan de plas" had. Het zag er inderdaad rood en gezwollen uit, dus naar de huisarts ermee. Van de huisarts naar de uroloog, die besloot dat Tobin van voren zo nauw was dat hij besneden moest worden. Dus ook nog naar de opname-afdeling, waar we de anesthesist moesten spreken om een afspraak te maken voor de voorbereidingsdag voor de opname.

Overal lang wachten, en alle dokters moesten er natuurlijk aanzitten om te zien hoe erg het was, en hem nog extra zeer doen. Om een uur of zes waren we thuis, en Tobin is voorlopig wel even klaar met dokters en het ziekenhuis. En dan weet hij nog niet wat er over een paar weken gaat gebeuren, de arme ziel.

In het bad zitten met soda is voorlopig de opdracht, en dat leek vanavond redelijk goed te helpen. Hopenlijk is hij snel van de ontsteking af.

De Hort

2011-03-21T22:41:00.026+13:00

In het kader van Nederland-is-ook-mooi zijn we vandaag de hort op geweest. Waarbij de hort in dit geval de Holterberg was. Lekker in het bos en op de hei lopen.

Tobin was steeds aan het kijken of Bambi zich misschien in het bos aan het verstoppen was (de film Bambi is op het moment erg populair in huize Timmerman).

Tobin vond het geweldig, en wij ook. De dag afgesloten met een bezoekje aan het kindvriendelijke Holterberg-pannenkoekenrestaurant waarbij Tobin zo veel stroop op zijn clownspannenkoek mocht doen als hij wilde - en dat was best veel :-). Heerlijk.

Een grote-jongens-bed

2011-03-14T21:03:00.032+13:00

Tobin sliep tot vandaag nog steeds in zijn ledikantje met tralies. Daar paste hij nog wel in, maar het werd wel steeds krapper. We waren al eens wezen kijken naar wat de opties waren voor een gewoon kinderbed, en toen hij van de week zelf vroeg om een "groot bed", vonden we de tijd rijp om de knoop door te hakken.

En waar kun je zo'n bed nou beter halen dan bij de Zweedse meubelboer die we vanuit ons slaapkamerraam zelfs kunnen zien staan? (we wonen er zo'n 700 meter vanaf)

Zo gezegd zo gedaan, en vandaag hebben we met Tobin samen het bed in elkaar geschroefd. Hij was zo opgewonden dat hij een groot bed kreeg dat hij natuurlijk continue in de weg liep en over alle in aanbouw zijnde delen moest heen klimmen. Maar dat gaf niet, het was zijn bed en zijn feestje.

Het heeft wel gezord voor een unicum: hij wilde vandaag uit zichzelf naar bed!! :-) En zo te zien bevalt het hem prima.

Naar het hertenkamp

2011-02-21T20:43:00.044+13:00

Vandaag me weer eens met een typisch kneuterige Nederlandse zondagmiddagbezigheid beziggehouden: met Tobin en een zak met oud brood het hertenkamp bezocht om de hertjes te voeren. We gingen tegen het eind van de middag en blijkbaar waren we niet de enigen die de hertjesvandaag hadden gevoerd: ze taalden er niet naar! Maar Tobin vond dat helemaal niet erg: hij liet het zichzelf goed smaken!

En wat is er na zo'n enerverende bezigheid nou leuker dan samen met Mama nog even een boekje te lezen? :-)

Een goed excuus om te shoppen

2011-02-11T21:04:00.001+13:00

Op 3 januari was het zover! Tobin voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Huilend en al natuurlijk want ons Tobinnetje houdt niet van veranderingen maar dat even terzijde.

Tobin op de peuterspeelzaal betekende voor mij: tijd om te solliciteren. Niet dat er veel te solliciteren viel want er waren geen geschikte banen dus na 1,5 week dacht ik. Ok, dit gaat wel een tijdje duren.

Op dinsdag 11 januari stond er plots een geschikte vacature maar toen werden Tobin en ik ziek. Op vrijdag kwam ik weer een beetje boven water en ik dacht kom laat ik nog eens bellen over die vacature. Ging via Randstad. Oeps, ze hadden de vacature alweer van het internet gehaald omdat ze zoveel reacties hadden...

Oh, je spreekt vloeiend Engels, nou stuur je CV dan toch maar. Maandag 24 januari eerste gesprek, 26 januari tweede gesprek, 27 januari einde van de dag: Werk! Ik word nu adminstratief commercieel medewerkster bij een heel klein bedrijfje in Delden. 16 februari begin ik voor 12 uur en vanaf 7 maart 20 uur per week.

Zo, ook weer geregeld. Nu ga ik winkelen want ik moet natuurlijk wel nieuwe kleren voor een nieuwe baan ;-)

Big Brother

2011-02-09T07:54:00.000+13:00

Kijk ik vandaag even op de statistieken van de weblog, en wie staat daar tussen? Het ministerie van justitie! Ja ja, je moet toch een beetje uitkijken wat je schrijft op zo'n weblog want voor je het weet komen ze je halen!

De Bornsche Bergmeren

2011-01-30T08:53:00.005+13:00

Als ik het Zuid-Eiland van NZ in één kreet moet beschrijven dan is het: bergen en meertjes. Blijkt dat we hier op de stoep in Borne ook gewoon bergen en meertjes hebben. Zijn we dààr 2x de wereld voor rond verhuisd... :-)

Peuterlogica

2011-01-14T23:34:00.002+13:00

Zit Tobin vlak bij me, haal ik even mijn bril van mijn neus, zegt hij "hallo ogen!". Tja, die logica kan geen volwassene tegenop :-)

Wij wonen hier niet

2011-01-12T22:10:00.076+13:00

Aangezien je als ouders hier in NL recht hebt op kinderbijslag, hebben we dat uiteraard aangevraagd. Maar onze aanvraag is afgewezen. Want, voor zo ver de kinderbijslaginstantie het kan beoordelen, wonen wij niet in Nederland. PARDON???? Nou we wonen hier misschien wel, maar we zijn geen ingezetene.

Je staat er toch versteld van hoe je door een paar jaartjes in het buitenland allemaal nieuwe NEDERLANDSE woorden leert waarvan je geen idee had dat die bestonden. Maar eens even gegoogeld, en het bleek dat de belastingdienst op hun website een mooie definitie van ingezetene heeft gemaakt. Het komt er eigenlijk op neer dat er geen vaste definitie is, en dat een ambtenaar moet VINDEN dat jij genoeg binding met NL hebt om jezelf ingezetene te kunnen noemen. En de ambtenaar van de kinderbijslag, vond dat dus duidelijk niet.

De ambtenaar van de douane in Duiven vond dat we na een week al genoeg ingezetene waren om ons geen tijdelijke vrijstelling van invoerrechten op onze inboedel te verlenen. Nee, we moesten meteen permanente vrijstelling aanvragen, wat ons uiteindelijk door op de vergunning te moeten wachten een paar kadedagen gekost heeft à 45 Euro per stuk.

Maar wanneer het geld de andere kant op stroomt zijn de ambtenaren dus blijkbaar een stuk kritischer over of je wel of niet een ingezetene bent. Dat we al zijn ingeschreven, hier 36 jaar gewoond hebben, een Nederlands paspoort hebben en bergen familie hebben die ons 3 dagen na aankomst al met een typisch Nederlands welkomstfeest verrast hebben, doet allemaal niet ter zake.

Ik denk dat ik mijn bezwaarschrift maar in het Kiwi-Engels opstel... Sweet as!

Het blijft geen feest

2010-12-27T17:25:00.029+13:00

Tja, er liggen natuurlijk na de kerst geen kerstcadeautjes meer onder de kerstboom. Maar Tobin was daar toch nog niet van overtuigd, dus ging hij voor de zekerheid toch even op zijn buik liggen om onder de boom te kunnen kijken. Kijkt hij me vervolgens heel ernstig aan en zegt met zijn hoge stemmetje heel serieus "Helaas!..."

Dan maar spelen met het speelgoed van gisteren, dat leuke lieve lawaaiige stomme MACHTIG IRRITANTE ROTWAGENTJE met zijn rapmuziek.

Bedankt lieve ouders, voor wat u mijn zoon hebt gegeven...

O&O op bezoek

2010-12-26T23:42:00.001+13:00

Eerste en tweede kerstdag zijn Opa & Oma komen logeren. En wat hebben opa's en oma's altijd bij zich? Kadootjes!

Als eerste een flappergans aan een stok waar oma mooi mee achter Tobin aan kan zitten.

Het tweede kadootje was ook erg lollig: een gepimpte auto! Onder begeleiding van erg harde yehyehyeh rapmuziek tolt de auto in de rondte, zwaait met zijn deuren en springt omhoog. Erg leuk, voor twee minuten dan. Daarna begint het wel een beetje erg irritant te worden, vooral omdat het stukje muziek elke 10 seconden herhaald wordt. Maar Tobin kan er maar geen genoeg van krijgen... Is dit nou de wraak voor dat wij vroeger als tieners de radio altijd te hard hadden staan? :-)

Prettige feestdagen!

2010-12-24T09:37:00.004+13:00

Vanuit het besneeuwde Borne wensen we jullie een gezellige en warme kerst toe! Voor de mensen in NL lekker warm binnen, en de mensen in NZ lekker warm binnen EN buiten :-) Vergeet niet de koopjes tijdens de boxing day sale!

Wij genieten intussen van een kerstboom waarvan we de lichtjes ook echt kunnen zien voordat we naar bed gaan. In NZ hebben we nooit echt de moeite genomen een kerstboom op te zetten, kerst in de zomer voelde gewoon TE vreemd :-) Dus wij vieren onze eerste "echte" kerst lekker met een loei van een kerstboom haha.

Let it snow

2010-12-21T18:24:00.005+13:00

Eén van de dingen die we in NZ het meest gemist hebben is kerst in de winter! Nou, we worden op onze wenken bediend want het is nu al een week of 4 flink aan het sneeuwen en vriezen, en het ziet er naar uit dat het een witte kerst wordt. Wel onhandig, maar wat een plaatje!

Deze foto is op 5 minuten rijden van ons huis gemaakt.

Tobin vindt de sneeuw ook erg leuk, maar meestal heeft hij het na een kwartiertje wel weer gezien. "Binnen gaan Papa! Koud!"

Het kerstpakket

2010-12-18T21:05:00.002+13:00

Iets wat ze in NZ ook niet kennen is een kerstpakket. Soms krijg je een aardigheidje of een flesje wijn, maar daar houdt het toch meestal wel mee op.

Zo niet bij mijn huidige werkgever! Bijna een verhuisdoos vol met goed gekozen lekkernijen. We hebben vandaag de doos samen met Tobin uitgepakt, en dat was een hele belevenis op zich. Bij zo ongeveer alles wat wat we uit de doos haalden riep hij vanuit zijn tenen "OOOORGH!!!! LEK-KUHUR!!!!!!!!"

Sommigen vinden een kerstpakket maar onzin en geldverspilling, maar er is hier in ieder geval één peuter die het enorm kan waarderen :-)

Ikke fint hier luek!!!

2010-12-17T22:45:00.056+13:00

Pappa & Mamma hebbe un digitiele tefiesie. Sij sijn ammaal kindepoggammaas op!!! Ik fint luek!!!

Soms Pappa en Mamma mag ik niet tefiesie kijken fint ik wel stom. Maar spele ook luek. Dag!

Verhuisschade

2010-12-12T18:21:00.001+13:00

In eerste instantie leek het erop dat alles heelhuids was overgekomen. Maar bij het uitpakken kwamen we toch nog voor wat verrassingen te staan. Zo heeft een van mijn gitaren het niet overleefd, de lijm heeft losgelaten. En dat is natuurlijk erg jammer. Verder zijn er een aantal oudere apparaten (versterkers e.d.) kuren gaan vertonen, zoals dat een kanaal het niet meer doet. Kan allemaal ouderdom en toeval zijn, maar is wel erg toevallig net nu allemaal tegelijk.

Ook heeft één van de inpakkers in NZ het bubbeltjesplastic met plakband aan de kasten vastgemaakt, waardoor er nu op een aantal kasten plakbandstrepen staan. Allemaal niet super wereldschokkend maar toch wel jammer. We zullen eens kijken hoe veel we nog van de verzekering kunnen terugkrijgen hiervoor, want schade, dat is nou precies waarvoor je verzekerd bent nietwaar :-)

Sinterklaas

2010-12-06T19:47:00.001+13:00

Dit jaar was Tobin's eerste Sinterklaas die hij bewust mee kon maken. Hij vond het best interessant en was niet eens bang voor Zwarte Piet.

We hebben hem zijn schoen laten zetten en Sinterklaas Kapoentje aangeleerd. Als hij dan 's morgens wakker werd, was het eerste woord dat eruit kwam "kadoowtje!". Hij had goed door hoe het werkte, kadootjes krijgen went snel :-)

Sinterklaasavond hebben we thuis ipv. bij familie doorgebracht, want we zaten zo ongeveer ingesneeuwd. Maar goed, kon hij lekker meteen met alle kadoowtjes gaan spelen. Ik geloof niet dat hij helemaal snapt hoe en waarom, maar dat kan hem zo te zien weinig schelen.

Nou nog even uitleggen dat Meneer Sinteklaas weer naar huis is en dat het weer heel heel heel lang duurt voordat hij weer terugkomt...

Ons huispostkantoor

2010-12-03T10:29:00.000+13:00

De straat waar wij wonen is zo nieuw, dat de navigatiesystemen niet eens goed weten hoe je er komen kunt. En ook hangen er nog geen huisnummers op de huizen, die hebben de meeste mensen maar op een briefje aan de deur of op het raam gehangen. Maar dat is toch nog niet altijd erg goed zichtbaar.

Vandaag had de postbode daar duidelijk even genoeg van, want de post van de halve straat belandde in onze brievenbus... zoek het maar uit mensen! Dus hebben we maar even voor de lokale postbode gespeeld en het verder bezorgd :-).

Wel met de hoop dat het nog goed gaat komen met die postbezorging... maar dat zal vast wel.

Mooi uitzicht... nog wel

2010-11-26T20:10:00.022+13:00

Vanochtend konden we genieten van een mooie zonsopgang, zo maar bij ons achter. Aangezien ons rijtje huizen een van de eerste huizen in het nieuwbouwproject zijn, is er nog niet begonnen met het bouwen van de huizen achter ons. Dus kijken we nu nog mooi uit over een vlakte. Als alles klaar is kijken we gewoon aan tegen de tuin van onze achterburen, die met hun voordeur aan de straat komen waar de auto rechtsonder op de foto staat. Dus voorlopig genieten we er nog maar even van, zo lang het nog kan!

De aankomst der goederen

2010-11-11T21:27:00.020+13:00

Het was vandaag gelukkig schitterend weer.

De beste stuurlui...

Tobin heeft weer goed meegeholpen.

Eindelijk!! Zijn eigen speelgoed weer terug!

En dit was het resultaat... Ongeveer 1/4 staat op zolder, de rest hier.

Pfoeh

2010-11-10T20:23:00.000+13:00

Alles is gelukkig toch nog op zijn pootjes terechtgekomen. Dinsdagmorgen zijn ze warempel begonnen met de keuken, dinsdagmiddag belde de vloerbedekkingboer dat de vloerbedekking was aangekomen, en woensdagmiddag is de vloerbedekking daadwerkelijk gelegd. Laat nu de verhuizer maar komen op donderdagochtend, het huis is er klaar voor!

We houden de spanning erin

2010-11-08T19:26:00.000+13:00

Zoals gezegd moest er voor het huis dus nog alles geregeld worden: gas/water/licht, internet, telefoon, vloerbedekking, en zelfs de keuken zat er nog niet in.

Volgens de makelaar zou de keuken aan het begin van de eerste week van november gezet worden. Aangezien dat soort beloftes meestal wat uitlopen hebben we dus de verhuizing aan het eind van de tweede week van november geboekt. Maarre... het is nu al de tweede week van november en er staat nog steeds niets. Bij navraag bleek dat zowel de technisch opzichter van de makelaar, als de keukenboer helemaal niet wisten dat er vorige week - of deze week - gezet zou moeten worden... lekker handig! Na druk heen-en-weer getelefoneer hebben ze toegezegd dat de keuken morgen (dinsdag) gezet gaat worden. Het zal mij benieuwen.

Ook de vloerbedekking wordt nog spannend. Het is de bedoeling dat er woensdag gelegd gaat worden, want donderdagochtend komt de verhuizer. Echter, er is iets misgegaan bij de opmeet-afspraak waardoor de vloerbedekking pas 10 dagen voor de geplande leverdatum kon worden besteld. En de levertijd is 14 dagen... Volgens de vloerbedekkingenboer gaat het waarschijnlijk helemaal goed komen. Tja, dan weet je nog niks voordat ze bellen dat het spul er werkelijk is.

Met een beetje pech staan donderdag dus onze spulletjes op de kale vloer van een kamer zonder keuken de stoffeerder in de weg... we wachten af :-)

Aan de slag

2010-11-01T19:04:00.000+13:00

Vandaag was de eerste dag van mijn nieuwe baan. Het was vooral een kwestie van veel rondlopen om iedereen te leren kennen, want mijn directe manager is al een paar weken ziek en er is derhalve nog geen PC voor mij geregeld. Handtekeningenkwestie en zo :-) Maar goed, gelukkig is een van mijn directe collega's deze week op een cursus dus kan ik die PC tijdelijk gebruiken. En daarna even back to the basics met een blocnootje denk ik... leuk, die ontgroeningen :-)

Om een uur of 11 klonk het hard door de intercom: "Erwin Timmerman, receptie!". Ik en mijn collega's keken elkaar aan en dachten "wat is dat nou weer... net 2 uur binnen en dan al omgeroepen worden?" Maar het bleek dat er een heerlijke taart voor me klaar stond. Ik ben het eerste jaar namelijk gedetacheerd via het recruitingbedrijf Brunel, en behalve een baan bezorgden ze me dus ook nog een taart. En ik kan het er alleen maar helemaal mee eens zijn: een lekker begin is het halve werk!

Moettie wakte

2010-10-28T11:55:00.001+13:00

Bij ons op het bungalowpark staan 3 grote vuilnisvaten waar iedereen geacht wordt zijn vuilniszakken in te deponeren. Eén keer in de week komt dan een vrachtwagen die ze leegt, wat Tobin natuurlijk machtig interessant vindt.

Maar een hele week wachten, dat is toch wel erg lang hoor. Tja, het is niet anders, want "de vrachtwagen moet wachten totdat de grote vuilnisbak helemaal vol is" heb ik hem uitgelegd. Elke dag moet ik daarom wel een paar keer per dag met hem naar de vuilnisvaten om te kijken hoe vol ze nu alweer zijn. Tobin wil dan een paar keer in elk vuilnisvat kijken en vertelt me geduldig dat "moettie ete wakte tot de vrachtwagen helemaal vol is". Precies, jij hebt het begrepen Tobin ;-)

Maar vandaag was het dan zover. Het dakraam van ons huisje kijkt precies uit over de vuilnisvaten en elke week sta ik dus met Tobin uit het raam te kijken naar hoe de grote zakken uit de grote gaten gehesen worden, en geleegd worden in de vrachtwagen. Erg indrukwekkend allemaal voor het kleine mannetje. En nu moettie weer ete een weekje wakte...

De sleutel!

2010-10-27T22:24:00.007+13:00

We hebben ons huis in Borne vanaf 1 november gehuurd, maar omdat het een nieuwbouwhuis is woont er nu nog niemand. We mochten dus vanaf vandaag al de sleutel ophalen om wat klusjes te kunnen doen. Dat was toch wel erg leuk. Samen met Emma's moeder die natuurlijk ook supernieuwsgierig was betraden we voor het eerst het huis waar we hopenlijk nog vele jaren zullen verblijven.

De keuken moet nog geplaatst worden, dus het is nog niet echt bewoonbaar. Maar dingen als lampen ophangen, de kamer opmeten voor de vloerbedekking e.d. kan al wel gebeuren.

Omdat het een nieuwbouwhuis is, moeten we ALLES zelf regelen zoals vloerbedekking en gordijnen. Niets kunnen we overnemen van de vorige bewoners, want die zijn er niet. Zelfs de tuin is een kale akker met onkruid, zonder schutting of heg of hekje. Tobin ziet het helemaal zitten, één grote tuin voor het hele huizenblok waar hij lekker in rond kan rennen. Dus een hek rond onze tuin wordt waarschijnlijk wel een van de prioriteiten :-)

Op 11 november komen onze spullen die nog in de opslag staan, en op 15 november gaan we er wonen.

Ouwehands dierenpark speeltuin

2010-10-26T23:49:00.032+13:00

Over een paar dagen is mijn lamballenbestaan zonder baan ten einde, dus heb ik vandaag nog maar even van de mogelijkheid gebruik gemaakt om met Tobin naar Ouwehands Dierenpark te gaan. Hij is continu met beestjes bezig, dus een tripje naar de dierentuin zou hij wel leuk vinden, dacht ik.

Nou, het was inderdaad een doorslaand succes! Hij vond het helemaal geweldig. De grote olifantenglijbaan, het waterballet-klimrek, de ijsberenglijbaan en alle andere speeltoestellen zijn wel twintig keer beklommen en vanaf geroetsjt.

Dieren bekijken? Annere kant op papa! DEESE kant op!! Kom papa, kom! Glijbaan! We hebben dus genoten in Ouwehands Speeltuin. De dieren bekijken doen we de volgende keer nog wel eens.

NL is ook mooi

2010-10-25T10:41:00.016+13:00

We zitten nog steeds tijdelijk, totdat we in ons huis in Borne kunnen gaan wonen, in een bungalowpark in Wijchen. Dat bungalowpark ligt vanwege mooie fietsbare routes natuurlijk niet in Wijchen zelf, maar een paar kilometer erbuiten - in het boerenland. En dat is eigenlijk best mooi.

Na 4 jaar in NZ verwend te zijn geweest met bergmeertjes e.d. verwacht je toch dat NL een beetje schril afsteekt qua natuurschoon. Maar niets is minder waar, als je maar een beetje zoekt. Zo ligt er op ongeveer een kilometer afstand van het bungalowpark een vennetje midden in het bos. En dat ziet er natuurlijk nog het mooiste uit bij zonsopgang. Ik dus vroeg mijn bed uit vandaag om wat plaatjes te schieten.

Ik had er alleen even geen rekening mee gehouden dat NL veel dichter bij de pool ligt dan NZ, met gevolg dat de zon hier veel langzamer opkomt. In NZ heb je ongeveer een half uurtje waarin je alles moet doen voordat de zon te fel wordt. Maar ik heb bij het vennetje zo'n anderhalf uur staan blauwbekken voordat de zon een keer aan de horizon verscheen. Iets minder vroeg had dus ook wel gekund :-)

Douaneperikelen

2010-10-16T21:18:00.000+13:00

Verhuizen van NZ naar NL houdt in ons geval ook in: een container met huisraad verschepen. Als je vanuit het buitenland in NL komt wonen, hoef je over je eigen huisraad geen invoerrechten te betalen, mits er geen dingen tussen zitten die in de laatste 6 maanden zijn gekocht.

Nou is het meeste dat in onze container zit zelfs nog gekocht in NL, dus dat zat wel goed. Alleen nog even vrijstelling van invoerrechten aanvragen en klaar, toch? Je raadt het al: dat was dus niet even :-)

Voor de vergunning was o.a. nodig een bewijs van inschrijving in NL. Probleempje was alleen dat we dat bewijs van inschrijving pas konden overleggen toen we ook daadwerkelijk in NL ingeschreven waren. En dat duurde dus even, omdat Tobin in NZ geboren was.

Ook moest er een bewijs dat we in NZ hadden gewoond worden overlegd, bv. een koopcontract van een huis in NZ. Nu hadden we dat wel, maar dat zat keurig ingepakt in de container. Diezelfde container waar we de vergunning voor nodig hadden. En we konden pas over de inhoud beschikken nadat we de vergunning zouden hebben. Kip-en-ei probleempje dus. Maar volgens de douane-belastingtelefoon was dat absoluut geen probleem, daar zouden ze niet moeilijk over doen.

Dus zo snel we de inschrijvingen binnen hadden, alles op de post gedaan naar de douane. Dat werd ook wel tijd ook want 2 weken later zou de container al aankomen. En elke dag dat de container op de kade moet staan en niet verder kan omdat de vergunning nog niet rond is, kost 45 Euro.

Na een week maar eens gebeld of de hele handel was aangekomen. Dat was inderdaad het geval, maar pas op die bewuste dag. Vanwege de efficiëntie moesten wij de documenten namelijk naar een kantoor in Heerlen (Zuid-Limburg) sturen. Vanuit Heerlen wordt het gebeuren dan vervolgens weer doorgestuurd naar het kantoor dat de documenten werkelijk behandelt, in Duiven (bij Arnhem). Het zal wel gunstig zijn voor de werkverschaffing in Zuid-Limburg zullen we maar denken.

Toen ik de beste man die ons dossier behandelde (in Duiven dus) aan de telefoon had, was het eerste wat hij vroeg waar de bewijzen van ons verblijf in NZ waren. En de douane-belastingtelefoon kan zeggen wat ze wil over niet moeilijk doen, uiteindelijk wordt in Duiven beslist wat er gebeuren moet, en dat was dus: een bewijs van langdurig verblijf in NZ overleggen. Gloeiende gloeiende.

Gelukkig had ik bij mijn werkgever in NZ op de valreep nog een getuigschrift meegekregen waarop stond dat ik er drieëneenhalf jaar gewerkt had. En we hadden bewijs van de transactie van de verkoop van ons huis. Maar dat moest dan wel per post opgestuurd worden. Ik kreeg van hem het adres in Duiven zodat het allemaal wat sneller zou gaan.

2 Dagen later waren deze papieren ook aangekomen, en nog weer eens 2 werkdagen later lag de vergunning bij ons in de bus. Die originele vergunning moest toen naar onze verhuizer, die het dan moest geven aan een ander verhuisbedrijf dat hem controleerde, en dat bedrijf moest het dan vervolgens doorsturen naar de douane in Rotterdam. Uiteindelijk hebben onze papieren hier in NL er dus bijna nog meer kilometers opzitten dan wij van NZ naar NL...

Maar goed, dat mocht de pret niet drukken, alles was goedgekeurd en de container kon door naar de opslag van de verhuizer (we hebben ons nieuwe huisje nog niet). MAAR... de douane in Rotterdam had ons als gelukkigen uitgekozen om een steekproef te houden. Dit hield in dat er iemand van de douane aanwezig moest zijn bij het uitladen van de container.

Om ervoor te zorgen dat deze beste douaneman bij het openen van de container niet in zwijm valt door giftige gassen (waar hout bv. mee behandeld wordt om beestjes dood te maken), is de verhuizer verplicht om voor het openen van de container een gasmeting te laten doen. Kosten: 186 Euro, door ons te voldoen. Kassa!!

Leuk hoor, de DOUANE kiest ons uit voor een steekproef, en WIJ draaien voor de kosten op. als ze nou alle containers een Euro duurder zouden maken, of de verhuizer deze kosten zou verdelen over al zijn klanten, dan betaalde iedereen een beetje. Maar nu betalen alleen wij de volle mep. Rechts inhalen of door rood rijden is goedkoper.

Maar goed, that's life. Volgens de verhuizer was een ander containerschip van dezelfde rederij als waar onze container bij gezeten heeft een paar weken terug (toen onze container dus ook op zee zat) vergaan. Het kan dus altijd erger.

De steekproef-controle ging verder prima, de douanebeambte heeft honderduit met ons staan te kletsen tijdens het uitladen en gedurende een vol uur ongeveer 3 dozen ingezien. En niets onrechtmatigs gevonden. Tja, dat hadden wij hem van tevoren ook wel kunnen vertellen, had weer 186 Euro uitgespaard...

Tobin werd helemaal enthousiast bij het zien van de dozen. Hij herkende het nog en wist wat erin zat! Tja Tobin, nog even wachten tot we in het huis in Borne kunnen. Voorlopig moet je hobbelpaard nog even een maandje in de opslag.

Paardenmarkt in Wijchen

2010-10-09T17:59:00.003+13:00

Een uitstekende gelegenheid om er samen met Opa opuit te trekken!

... en een huis

2010-10-07T21:44:00.018+13:00

Toen eenmaal duidelijk was dat het Almelo werd zijn we gaan zoeken naar huurhuizen daar in de buurt. Volgens Herman Finkers is er in Almelo altijd wat te doen, het stoplicht springt op rood en op groen. Dat vonden wij gezien onze recente ervaringen in Nieuw-Zeeland toch nog een beetje te enerverend. Dus daarom eerst eens gezocht in de dorpen eromheen.

Een aantal te huur staande huizen via Internet uitgezocht en toen op een mooie dag naar Almelo gereden om de huizen van de buitenkant te bekijken, en om te zien of ze een beetje in een peutervriendelijke buurt stonden.

We zijn helemaal verliefd geworden op een nieuwbouwproject aan de rand van het dorpje Borne. Borne is een leuk rustiek dorpje dat vlak bij Hengelo ligt, op zo'n 10 km van Almelo af. In het gezellige centrumpje zit van alles wel wat, er is zelfs een Aldi (oh wat hebben we die in NZ toch gemist!). Op een halve km buiten het dorp ligt een groot winkelplein met o.a. de IKEA, BCC, Mediamarkt en Praxis bij elkaar. Wat wil je nog meer? Zowel in het centrum van Borne als op dit winkelplein is het ook nog eens gratis parkeren. Is dit eigenlijk nog wel Nederland??

Goed, aan de rand van dit dorpje wordt vlak naast de maïsvelden een wit dorp uit de grond gestampt, met een peuterspeelzaal, een kinderdagverblijf en een school op 150 meter afstand. Eén rustige straat oversteken en je bent er. De huizen kijken uit op een park. Ideaal.

We hebben de woningen van binnen bekeken en hebben gekozen voor een poortwoning (type Horizon), waarbij we slechts aan één kant buren hebben op de begane grond (aan de andere kant zit het steegje naar de tuinen) en een extra grote slaapkamer en zolder, boven het steegje.

Wij hebben er helemaal zin in! En zo hebben we uiteindelijk binnen een maand na aankomst een leuke baan en een leuk huis gescoord op een erg leuke locatie. Helemaal niet gek!

Een baan...

2010-10-06T23:06:00.001+13:00

Na een aantal sollicitatierondes heb ik gisteren tegelijkertijd een baan-aanbod gekregen van het bedrijf in Rijswijk èn het bedrijf in Almelo. Hoe bestaat het.

Tja, toen werd het wikken en wegen. Welke baan is het leukst, heeft de meeste doorgroeimogelijkheden, heeft de beste secundaire arbeidsvoorwaarden, en vooral, heeft een leuk team. Het ontliep elkaar niet veel, en uiteindelijk heeft o.a. de lokatie de doorslag gegeven: ik kies voor het rustige Twente in plaats van de hectische randstad. Als je net in een land met een 32x lagere bevolkingsdichtheid dan NL hebt gewoond, waarschijnlijk toch de verstandigste keuze.

En toen moest ik een bedrijf afwijzen. Dat was toch wel weer apart. Normaalgesproken ben je als sollicitant degene die het "helaas"-bericht ontvangt. Nu was ik degene die het moest versturen. Da's toch wel een leuke uitgangspositie :-)

Het bedrijf waar ik voor ga werken maakt röntgenanalyseapparatuur. Ik ga daar samen werken met 5 andere technisch auteurs, en ik start op 1 november. Ik heb er zin in! Almelo here we come!

Een nieuwe oude auto

2010-09-25T11:55:00.001+12:00

Emma's ouders zijn zo lief geweest om ons hun oude auto te geven ipv. hem in te ruilen. Dus een auto uitzoeken en kopen hoefden we gelukkig niet. Alleen nog even overschrijven en verzekeren, toch? Je raadt het al, ook dit ging niet "even" :-)

Ten eerste moet je ingeschreven zijn op een adres in NL om überhaupt een auto op je naam te kunnen zetten, en dat duurde dus wat langer ivm. Tobin. Maar dat was gelukt. Nu verzekeren.

Wat blijkt, ze hebben een nieuw landelijk systeem opgezet waarin alle bonus/malus in is opgeslagen. Dat is mooi, want als je nu van verzekering verandert hoef je niet die bonus/malus formulieren weer op te sturen en je hoeft ook niet bang te zijn om ze kwijt te raken, het is allemaal centraal geregistreerd.

Alleen, het systeem is niet helemaal ingericht op mensen die er even tussenuit piepen naar het buitenland. Wat blijkt, na anderhalf jaar vervallen de opgebouwde jaren automatisch, en die kunnen ook niet worden ingeruild voor jaren uit het buitenland. Dus wèg zijn mijn 12 schadevrije jaren die ik had staan toen we hier vertrokken. Ik begin gewoon weer op 0. Leuk...

Rij je rot

2010-09-23T22:35:00.002+12:00

Aangezien mijn vak van technisch auteur niet zo veel gevraagd is als bijvoorbeeld software-schrijver - ter vergelijking: het bedrijf waar ik in NZ voor werkte had zo'n 50 ingenieurs in dienst en één technisch auteur, ikke dus - is het geen kwestie van ergens gaan wonen en daar een baan zoeken. Het is meer daar gaan wonen waar je een baan kunt vinden.

Ik heb daarom 4 sollicitatiegesprekken vlak achter elkaar door het hele land heen gehad, en allemaal even ver van Wijchen af. Bij alle 4 was het òf in de spits heen, òf in de spits terug. Ik ben dus weer helemaal ingeburgerd wat betreft de files.

De sollicitatiegesprekken zelf gingen best goed, maar ook wel weer apart. Eén bedrijf zag mij wel zitten maar had op het moment geen concrete vacature (?!). Een ander bedrijf bleek importeur van wapens voor defensie te zijn, maar had dit niet in de vacature gezet omdat ze dan anders allemaal louche figuren aan de deur krijgen. Kan ik inkomen, maar om dit pas te horen na zo'n 2 uur rijden (en dan ook nog weer 2 uur terug moeten) was toch niet zo heel erg handig, want wapens, nee, dat ben ik niet echt. Maar goed, het gesprek zelf was best interessant dus op zich geen verspilde moeite.

Het derde bedrijf was een bedrijf in Rijswijk dat zich specialiseert in het schrijven van documenten voor andere bedrijven, met gevolg dat het erg afwisselend is, je leert zo veel bedrijven (de klanten) kennen. Het vierde bedrijf uit Almelo maakt natuurkundige analyse-apparatuur, en dat gesprek ging ook erg goed.

Ik denk dat ik bij de laatste twee de grootste kans maak. Dus het blijft nog steeds de vraag: wordt het Twente of randstad?? Wordt vervolgd...

(Voor de jongeren onder ons: de titel verwijst naar het programma ren je rot, dat erg populair was toen ik op de lagere school zat. Zie hier een youtube-clip)

Erwin en Stroopwafels

2010-09-18T23:35:00.020+12:00

...of de ware reden van de terugtocht naar Nederland.

Door Eddie Moll, namens de voltallige familie in Nederland.

4 jaar geleden richting Nieuw Zeeland:
Hé Emma, het is maar een idee,
Maar hoeveel stroopwafels nemen we eigenlijk mee?
Een koffer vol, dat zou wel toereikend zijn!
Want elke dag een stroopwafeltje, dat is pas fijn!

Maar ach na wat al snel bleek,
De stroopwafels waren zo op, al na een week.
Dan maar inslaan bij de Hollandshop,
Maar ja daar waren ze nou ook niet bepaalt voor nop!

Drie jaar later…gelukkig redding uit een onverwachte hoek!
Stroopwafels, want er komt familiebezoek!
Zeg Emma, hoeveel stroopwafels nemen Pa en Ma eigenlijk mee?
Toch wel een koffertje vol, dan ben ik heel tevree!

Pa en Ma hadden er best veel mee gebracht,
Maar het was niet het koffertje vol wat Erwin had verwacht!
Al snel bleek, daar halen we de winter niet mee,
En onze stroopwafel verslaafde zat in een hoekje te kniezen van
och jee, och jee, och jee.

Tja als erkend stroopwafel verslaafde bepaald geen genot,
Want elke dag zonder een stroopwafeltje dan voel je je pas rot!
Dus niet langer gedraald of nagedacht!
We komen weer naar Nederland, misschien iets sneller dan verwacht!

Zo en hier weer in stroopwafelland aangekomen beste vent,
Word je gelijk door je familie verwend.
Maar pas wel op! Stroopwafel verslaving heeft volgens Yola [Erwin's zus] een nadelig effect, je buikje wordt er behoorlijk van uitgerekt!

Ik zou zeggen geniet van elke hap en bedenk:

Wat een geweldig familiegeschenk!

Dit gedicht kregen we vandaag samen met de bovenstaande stapel stroopwafels op onze "welkom terug" surprise-party, waarin we verwend werden met allemaal zelfgemaakte Nederlandse gerechten. Ook moesten we een inburgeringscursus doen met vragen zoals "hoe lang duurt de kabinetsformatie nu al" die we met de hakken over de sloot gelukkig toch gehaald hebben.

Erg leuk; bedankt allemaal!

Een allochtoon importeren

2010-09-15T10:21:00.000+12:00

Vandaag hebben wij geprobeerd ons in the schrijven in Wijchen. Paspoorten en geboortebewijs van Tobin mee en dan doen we dat effe, toch? Nou, niet effe.

De vrouw achter de balie fronste al even haar wenkbrauwen toen ze las dat ik in Duitsland geboren was. Toen Tobin ook nog eens in Nieuw-Zeeland geboren bleek te zijn zuchtte ze eens heel diep. Gelukkig was Emma gewoon normaal hier in Herwen en Aerdt geboren, hoewel die gemeente nu niet meer bestaat. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Om ons hier in te kunnen schrijven moesten we een formulier invullen dat in zo'n 15 talen was opgesteld (waaronder Engels, Duits, Frans, Turks, Arabisch, Chinees en Japans, oh en in het Nederlands ook nog). Ze zagen ons gewoon als buitenlanders die in Nederland kwamen wonen. Welkom terug, zullen we maar zeggen.

Toen we 4 jaar geleden om formulieren vroegen die we in NZ nodig hadden moest het altijd per se in het Nederlands. De huurverklaring, het bonus/malusformulier van de autoverzekering, alles niet verkrijgbaar in het Engels. Ik heb menige collega in Nieuw-Zeeland moeten helpen met Nederlandstalige brieven van de belastingdienst omdat de arme zielen een paar jaar geleden wat maanden in Nederland gedetacheerd waren geweest. Nee dan had u in die paar maanden maar Nederlands moeten leren meneer. En als je als Nederlander dan zelf in NL terugkomt blijkt dat het best kan, al die talen. Tja. Ach, ze moeten toch ergens beginnen nietwaar :-)

Goed, Tobin en ik waren dus alletwee een speciaal geval omdat we beide in het buitenland zijn geboren. Uiteindelijk bleek ik niet zo'n probleem omdat ik al in Eindhoven gewoond had dus konden ze daar mijn gegevens opvragen. Maar onze "Kiwi Tobin" moest ondanks zijn gewoon Nederlandse paspoort hier officieel gevestigd worden. Ja, het invoeren van een Nederlandse buitenlander doe je niet even ongemerkt.

We moesten naast zijn paspoort een gewaarmerkt origineel van zijn geboortebewijs overhandigen. Dat moest ook al toen we zijn Nederlandse paspoort aanvroegen (zie hier), maar je kunt dingen in ambtenarenland natuurlijk nooit te vaak doen. Ook het inschrijven zou wat langer gaan duren omdat ze nog van alles en nog wat moesten gaan controleren. Dus als Tobin officieel niet bestaat omdat hij maar een hologram is, zullen we daar nu achter komen. We wachten dus af...

Welkom terug in NL

2010-09-14T13:28:00.011+12:00

Zo trots!

2010-09-14T09:12:00.014+12:00

We hebben er net een 12 uur durende vlucht op zitten, en Tobin heeft geen kik gegeven! Geen enkele huilbui! Hij heeft eerst een paar uur geslapen, en voor de rest TV gekeken, rondgewandeld, gespeeld, stickers geplakt, met de stewardessen gesjanst, op mijn schoot nog meer geslapen, en dat was het wel zo'n beetje. We zijn apetrots op ons kleine mannetje, hij heeft zich zo ontzettend goed gedragen tijdens een vlucht die voor ons als volwassenen al vervelend is, zo lang.

Op Schiphol werden we opgehaald door een zus (Imke) en een vriendin (Debora) van Emma. We kwamen al om 7:00 's ochtends aan dus het was een vroege vogel gebeuren voor die twee. Om in de Nederlandse stemming te komen kreeg Tobin een koe-ballon van Debora. Daar was hij erg mee in zijn nopjes, totdat hij de tros zag waar die ballon uitkwam. Hij rende er meteen opaf en ik heb hem nog nooit zo hartgrondig "DEZE!!!!" horen roepen. Hij wilde de hele tros wel :-) Maar helaas voor hem, we vonden dat hij aan één ballon wel genoeg had. Rijdt ook wat makkelijker.

We hebben totdat ik werk gevonden heb en de container gearriveerd is een bungalowtje gehuurd vlak bij Emma's ouders op de Wighenerhorst in Wijchen, en daar gaan we nu naartoe.

Er zijn intussen 4 sollicitatiegesprekken gepland, in Hengelo, Rijswijk, Zoetermeer en Almelo. Het kan wat dat betreft dus nog letterlijk alle kanten op :-) Het eerste gesprek is al over 2 dagen, de andere 3 op maandag t/m woensdag volgende week.

Bijna weer onderweg

2010-09-14T01:23:00.037+12:00

Het is hier in Singapore nu 21:15. Over en paar uur vertrekken we weer voor 12 uur vliegen met een kleuter. Oh joy... :-)

We zijn vandaag Singapore ingeweest. Eerst een rondrit per bus.

Toen een ritje in het grootste reuzenrad ter wereld.

Daarna zijn we nog een vriendin van Emma wezen opzoeken die toevallig net kortgeleden in Singapore is komen wonen, in een appartementencomplex met zwembad... heerlijk even zwemmen in zo'n warm land!!! We hadden geen zwembroekjes voor Tobin bij ons, dus hebben we hem maar zindelijkheidstrainingbroekjes aangedaan. En wat kunnen die dingen als ze eenmaal een half uur in het water hangen een vocht opnemen zeg! Het zag er erg koddig uit ;-)

Nu ligt hij lekker te slapen in de buggy. Hopenlijk slaapt hij lekker door in het vliegtuig.

Halverwege

2010-09-13T08:04:00.107+12:00

Zo, we zijn nu in Singapore na 10 uur vliegen. Emma en Tobin liggen nog te slapen in het transit hotel, maar ik was al wakker en ben dus maar even op zoek gegaan naar een internet-terminal, die hier gratis te gebruiken zijn. Uiteraard moet de weblog even bijgewerkt worden voordat ik hier in den vreemde ontwenningsverschijnselen ga vertonen. :-)

In Christchurch werden we keurig op tijd om een uur of 6 gewekt door een kleine naschok van de grote aardbeving van vorige week (dat voelde een beetje wiebelig alsof je in een trein zit die van baan wisselt). Om 8 uur werden we door vrienden opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Het weer was heel aardig. Op de foto kun je rechts ons vliegtuig zien staan.

Na het inchecken hebben we met elkaar koffie gedronken en Tobin heeft nog lekker in de speeltuin op het vliegveld gespeeld om even zijn energie kwijt te raken voor de lange vlucht die voor ons lag. Om een uur of 10 gingen we uiteindelijk door de douane.

Om 10 voor 11 vertrok het vliegtuig. We hadden Tobin van tevoren voorbereid door te zeggen dat het vliegtuig eerst heel hard zou gaan rijden, en dan "hoepla, de lucht in" zou gaan. We hebben dit geoefend met vliegtuigen die we zagen opstijgen, maar toch vond Tobin het best eng toen we er eenmaal in zaten, vooral omdat de motoren zo'n hard lawaai maken. Gelukkig mocht hij tijdens het opstijgen op mijn schoot zitten, dat hielp een hoop.

Van de Alpen hebben we helaas weinig kunnen zien want tegen de tijd dat we vertrokken was het grotendeels bewolkt. Dus het laatste afscheid van NZ was een beetje een non-event. Boven Australië hebben we nog wel wat woestijn kunnen zien en boven Indonesië kwamen we een paar mooie onweerswolken tegen. De foto is genomen op 12 km hoogte en de wolk keken we nog tegenop dus die was wel zo'n 14 km hoog denk ik.

De vlucht zelf ging heel aardig. Tobin heeft zich voorbeeldig gedragen. Goed, hij heeft wel de nodige huilbuien e.d. gehad als hij zijn zin niet kreeg maar eigenlijk niet meer dan thuis. Het was niet EEN groot drama zoals ik eigenlijk wel een beetje verwacht had. Hij heeft de gangen van het vliegtuig zo'n 100x op en neer gelopen, alle stewardessen uitgebreid geknuffeld en kon het met iedereen goed vinden, behalve de mensen die achter ons zaten. Die keken hem vanaf het begin meteen heel chagrijnig aan als hij even zijn hoofd boven de stoel uitstak.

Ach ja, als er mensen met een kind bij je in de buurt zitten kun je je daar de hele tijd aan ergeren of proberen er het beste van te maken. Het maakt Tobin niets uit, die blijft toch wel lief naar je lachen ;-)

Toen we aankwamen zijn we eerst op aandringen van Tobin 10x de roltrap op en neer gegaan. Daarna zijn we naar het transit hotel gelopen om te slapen. Over een paar uurtjes gaan we eruit en hebben dan nog een hele dag in Singapore voordat we weer verder moeten. Wordt vervolgd...

De laatste dagen in Ashburton

2010-09-11T22:26:00.000+12:00

En toen begon de klok echt af te tikken. Morgen zitten we alweer in het vliegtuig. De laatste dagen in NZ zitten erop.

Tobin heeft deze dagen goed besteed door lekker met Opa & Oma te spelen, thuis en in de speeltuin. Hij heeft een zoekspel bedacht, waarbij hij iets verstopt en dan samen met O&O expres op allerlei plaatsen gaat zoeken ("zoeken, zoeken, zoeken") behalve de goeie. Uiteindelijk vinden ze het en dan volgt het enthousiast "Aaaah DAAR is het!". Waarna het hele gebeuren weer van voren af aan begint. Tja, het houdt ze van de straat he.

Ook tijdens het eten werd Opa ingeschakeld om bij elk hapje voor vliegtuig te spelen. En alle koeien en schapen in de wei van de buren zijn uitgebreid meerdere malen bezocht. Ja, die Tobin weet al goed hoe hij Opa achter zijn karretje moet spannen.

We zullen ze erg missen.

Vandaag zijn we naar Christchurch vertrokken en slapen vannacht op een camping vlakbij het vliegveld. En morgen om 11:00 is het gedaan.

Toch wel een vreemd gevoel, verdrietig om thuis weg te gaan (en de mensen die daarbij horen) en uitkijken naar thuis aan te komen (en de mensen die dààrbij horen) tegelijk. Het is een kleine wereld, maar soms zou ik willen dat hij toch minder groot was.

Rond Dunedin

2010-09-09T23:12:00.143+12:00

Gisteren hebben we het een beetje rustig aan gedaan. Ik heb met Tobin het dammetje nog wat verder afgebouwd (op de laatste TomTom updates te zien als de Timmerman Dam), we zijn even naar het station gegaan om de trein naar de Taieri Gorge uit te zwaaien en Emma heeft de chocoladefabriek van Cadbury bezocht.

Vandaag zijn we eerst naar het aquarium van de universiteit van Dunedin geweest. In NZ vindt veel onderzoek naar de zee plaats en in dit aquarium kun je van dichtbij kennis maken met een aantal lokale soorten, zoals the giant squid:

Helaas geen levende versie, maar een afgietsel van eentje die gevangen is door een vissersboot. Toen ze een gevangen vis omhoog haalden zat dit 6m lange gevaarte eraan te knagen en wilde niet loslaten. Wat hij uiteindelijk dus niet overleefd heeft.

Dit was nog maar een jonkie, een volwassen exemplaar kan maar liefst 3x zo lang worden. Denken ze. Want er is nog niet zo heel veel bekend over deze beesten. Ze hebben in ieder geval de grootste ogen die ooit ter wereld gezien zijn, van ongeveer een meter doorsnede!

Er was ook een aanraakvijver, waarin je allemaal zeesterren e.d. kon aanraken. Eigenlijk was die vijver een van de hoofdredenen om naar dit aquarium te komen, want we dachten dat Tobin dat wel allemaal geweldig zou vinden. nou mooi niet, onze held op sokken vond het "een beetje eng"...

Goed, dan maar naar het "kolonistenmuseum". Dit museum vertelt het verhaal van de pioniers die vanuit Schotland naar Dunedin kwamen om daar hun leven op te bouwen. Ze kwamen per schip, en waren een paar maanden hutje mutje onderweg op zee in erbarmelijke omstandigheden, met alle gevaren en ergernissen die daar bij horen.

Wij hebben een hele container met spullen overgestuurd, zij moesten alles wat ze mee wilden nemen in een kleine scheepskist stoppen, de grootte ongeveer vergelijkbaar met de maximale toegestane handbagage bij een internationale vlucht. Wij hebben nu geskyped dat het een aard heeft, zij zagen hun familie nooit meer terug. En als ze eens tegenslag hadden, er was niemand die ze kon helpen. Best wel indrukwekkend.

Midden in het museum is een hal met portretten van een paar honderd kolonisten uit de allereerste jaren, rond 1850. En voor die mensen kan ik gezien wat ze allemaal moesten doorstaan om hier in NZ een leven op te bouwen alleen maar heel veel respect hebben.

Ook de speeltjes uit de oude doos waren aanwezig.

Op zondag mochten deze streng gelovige mensen helemaal niets uitvoeren, en ook spelletjes waren taboe. Om toch nog iets leuks te doen te hebben werden er daarom bijbelspelletjes gemaakt, want dat mocht natuurlijk wel, bijbelspelletjes op zondag.

Toen we klaar waren in het museum was het alweer tijd om terug te gaan naar Ashburton. Onderweg terug kwamen we langs de wereldberoemde Moeraki Boulders. Een mooie gelegenheid om nog even met Tobin ons oude brood aan de meeuwen op te voeren en hem deze beroemde stenen te laten zien voordat we definitief uit Nieuw Zeeland vertrekken.

Tja, om een lang verhaalkort te maken: de meeuwen hebben niets gehad, en ik denk dat Tobin zich van deze trip niet de boulders kan herinneren, maar het brood :-)

Het laatste vakantieTJE

2010-09-07T21:23:00.042+12:00

Origineel waren we dus van plan om voordat we terug naar NL zouden gaan nog even een week of 4 tot 6 door NZ te gaan reizen om er nog even goed van te genieten. Totdat we ons huis met 15% verlies hebben verkocht, toen werd het 2 weken. En doordat de plain English awards er even tussendoor kwamen werd het bekort tot een week. Nu na de aardbeving waardoor we langer in Wellington vast zaten krap een week. Zeg maar 4 dagen. Naar Lake tekapo en dan de Mount Cook vlucht doen, in ieder geval nog even iets onvergetelijks om mee af te sluiten. Als het weer meezit tenminste. Voorspellen ze voor de hele week regen en laaghangende bewolking bij de Alpen. Dag Mount Cook vlucht.

Tja. Wat een tegenslag toch allemaal.

Maar goed, waar hebben we het over. Er is net een 7.1 aardbeving geweest in Christchurch waar we toevallig net niet bij waren en we hebben een week voor diezelfde aardbeving ons huis verkocht, dus geen enkele materiële schade.

Een paar honderd mensen in Christchurch zitten in de opvang omdat hun huis niet meer veilig is om in te wonen. Dat plaatst onze vakantie die in het water valt toch wel zwaar in de categorie luxeprobleem.

Daarom niet getreurd, ze hebben voor de komende dagen redelijk weer in Dunedin voorspeld dus zijn we vandaag lekker naar Dunedin gegaan. Naar dezelfde camping als de vorige keer, met het stroompje dat erlangs loopt. Tobin wist het zelfs nog en kon haast niet wachten om weer stenen in het water te gooien.

Mijn vader vertelde me al eens dat het dammetjes-in-riviertjes-bouwen in de familie zit, nou met Tobin zit het wel goed wat dat betreft.

En met zijn vader ook trouwens ;-)

Terug in Christchurch

2010-09-05T22:53:00.062+12:00

Vandaag op goed geluk naar het vliegveld in Wellington gegaan. Het vliegveld van Christchurch is wel al weer geopend maar er vinden nog steeds flinke naschokken plaats die zomaar weer opnieuw roet in het eten kunnen gooien. Gelukkig was alles goed en ging de vlucht gewoon door.

Het is intussen wel aardig gaan stormen dus het was een beetje een "bumpy ride". Tobin vond het best eng en wilde de hele tijd op mijn schoot zitten. Ik ben toen maar grappig mee gaan bewegen en we zeiden steeds "Shaky, shakyyyy!" en dat hielp. Toch waren we blij dat we weer op de grond stonden, Emma had de kotszakken al klaar liggen :-)

De auto stond nog gewoon op zijn plek bij het vliegveld en was voor zover we konden zien geen centimeter verschoven. Dus geen schade gelukkig. Daarna zijn we een beetje door de stad gereden om te zien hoe groot de schade nou werkelijk was. De binnenstad was afgesloten omdat daar de gebouwen niet veilig waren. Maar buiten de binnenstad viel alles heel erg mee, en kon je eigenlijk nauwelijks zien dat er een aardbeving geweest was. Ons oude huisje stond nog gewoon overeind zonder noemenswaardige schade. Ook bij de voormalige buren viel alles erg mee, maar de schrik zat er wel goed in. Onze buurman had al eerder een overstroming en een tornado meegemaakt, en hij zou dat nog liever 10x meemaken dan nog 1x zo'n aardbeving. Dus dat geeft wel aan hoe eng het was, en hoe veel geluk we hadden net op dat moment in Wellington te zijn.

De wijk van het huis-met-veranda aan de rivier waar we eerst gewoond hebben was wel behoorlijk getroffen. Veel scheuren in het wegdek en een grote scheur precies vlak voor ons oude huis langs. En dan te bedenken dat we een paar jaar geleden dit huis heel graag hadden willen kopen, maar dat niet konden omdat de eigenaar het niet kwijt wilde. Sommige mensen hebben nu zo'n scheur dwars door hun huis heen, en die zitten momenteel in de opvang omdat hun huis onbewoonbaar is verklaard. Dus de paar mensen die wel getroffen zijn, zijn er soms ook erg slecht aan toe.

Terug in Ashburton vertelde mijn vader hoe het er tijdens de aardbeving aan toeging. Ashburton ligt 100 km van Christchurch af, dus heeft er aanzienlijk minder last van gehad dan Christchurch zelf. Maar het was toch niet misselijk.

Het waren korte felle stoten van zo'n 3 Hz. Mijn vader zag het plafond en de grond in de gang golven. En het lawaai was nog het ergste. Een soort dondergerommel van een ver weg bliksem maar dan heel kort achter elkaar en HEEL ERG HARD. Er waren wat dingen van de kast gevallen en het huis rammelde behoorlijk, alsof het op instorten stond. Dat was dus erg eng. Maar voor zover ze kunnen bekijken is er geen schade. Het water is even roestbruin geweest maar hier in Ashburton doet alles het intussen weer. Onvoorstelbaar!

De WETA cave

2010-09-04T21:48:00.034+12:00

Tja, toen we weer terug waren in het hotel met een verplicht extra dagje Wellington was de vraag: wat gaan we nu doen? Emma is met Tobin nog een keer met het treintje naar boven gegaan en heeft met hem in de speeltuin gespeeld. Ik heb de WETA cave bezocht.

Hier in Wellington huist WETA, een van de grootste special effects bedrijven ter wereld, vooral bekend geworden door Lord Of The Rings. Aangezien er vaak mensen kwamen kijken maar er vanwege de geheimhouding van hun lopende filmprojecten eigenlijk niets te zien was, hebben ze maar een expositie neergezet waar je een video van ze kan bekijken wat ze zoal doen, en waar een hoop attributen hangen die in verschillende films gebruikt zijn.

Best grappig om te zien, en zo sta je plotseling zo maar oog in oog met een levensgrote Gollum... :-)

GROTE AARDBEVING IN CHRISTCHURCH

2010-09-04T13:35:00.030+12:00

Krijg nou wat. Je kunt ze ook geen weekendje alleen laten in Christchurch of ze krijgen er de bibbers van. Zetten we toevallig hier in Wellington het nieuws even aan vanochtend voordat we naar het vliegveld vertrekken, zien we dat we waarschijnlijk echt niet naar Christchurch gaan vliegen vandaag.

Er is daar namelijk een grote aardbeving geweest met een kracht van 7.1 op de schaal van Richter. Dat is net zo zwaar als de beving die in Haïti de hoofdstad bijna met de grond gelijk maakte. Dus da's best heftig.

Ze laten op het journaal wel een paar beelden zien van steeds dezelfde ingestorte gevels, maar daar blijft het bij. Het is dus nog een beetje onduidelijk hoeveel schade er is, maar het lijkt op het eerste gezicht aanzienlijk. We hebben snel alle vrienden in Christchurch ge-SMSt en iedereen is gelukkig OK en heeft weinig schade. Maar is wel erg geschrokken.

We zijn toch naar het vliegveld van Wellington gegaan omdat officieel onze vlucht nog niet geannuleerd was. Pas op het vliegveld kregen we bevestigd wat we al vermoedden, dat de vlucht niet door zou gaan. we zijn gelukkig wel meteen overgeboekt naar een vlucht van morgenmiddag, mits die wel gaat natuurlijk.

We zijn een beetje bang wat we daar in Christchurch aan gaan treffen als we er eenmaal heen kunnen, en vragen ons af of we volgende week überhaupt vanuit Christchurch wel kunnen vertrekken naar NL. Maar dat zien we dan wel weer.

Voorlopig even een nachtje bijgeboekt in ons hotel hier in Wellington. Morgen zien we verder. Intussen iedereen in Christchurch heel veel sterkte, en we leven met jullie mee.

De Plain English Awards

2010-09-03T23:45:00.035+12:00

Vanavond was de ceremonie van de Plain English Awards. Die awards worden blijkbaar behoorlijk serieus genomen want de uitreiking was in de feestzaal van de parlementsgebouwen, en de minister van cultuur was de gastheer. Omdat de Nederlandse vrienden die toevallig ook dit weekend in Wellington waren wel een avondje op Tobin wilden passen (waarvoor hartelijk bedankt!) kon ik er samen met Emma heen.

We moesten ons van tevoren registreren voor deelname, anders kwam je niet door de security. Voor de gelegenheid had ik me dus ook maar in pak gestoken, in een T-shirtje naast zo'n minister staan is ook weer zoiets :-) Het pak is dus niet mee in de container, maar in de koffer. Komt vast nog wel van pas in NL bij alle geplande sollicitatiegesprekken.

De avond werd gepresenteerd door Kevin Milne, een beroemdheid in NZ, want hij is de presentator van het populaire TV-programma Fair Go (een soort Radar, maar dan veel gezelliger gepresenteerd). Hij is als een soort vaderfiguur ongeveer net zo bekend als Aad van den Heuvel, de hoofdpresentator van "Ook dat nog", destijds was.

Er was ook een grappig stuk cabaret, verzorgd door "Te Radar" (zeg maar de NZ'se Dolf Jansen), met uiteraard Plain English als onderwerp. Als je geen simpele taal gebruikt dan kan dat leiden tot misverstanden, en nu blijkt het dat de NZ'se geschiedenis en vooral de veldslagen in Te Radar's versie van misverstanden aan elkaar hangen. Als die awards er dus wat eerder waren geweest had dat heel wat bloedvergieten kunnen besparen...

Grappig detail hierbij is dat het Treaty of Waitangi (het verdrag tussen de Maori en de Engelsen, de NZ'se grondwet dus) dit jaar door iemand was genomineerd als hersenkraker-document :-).

Ook de minister van cultuur nam nog even het woord en drukte ons op het hart dat ze hard bezig waren om alle documenten van de NZ'se overheid zo simpel mogelijk te maken.

Maar goed, waar het uiteindelijk voor mij om ging, zou ik er nou met de award voor "Best Technical Communicator" vandoor gaan of niet? Helaas niet, ik ben tweede geworden. Alhoewel de jury me achteraf wel vertelde dat het een dubbeltje op zijn kant was. Hun commentaar: "Erwin demonstrates a very good command of plain language. His writing is consistently appropriate to the audience. His instructions are clear and well formatted. And he makes excellent use of visual graphics, particularly when writing for readers whose first language is not English. The structure of the documents is logical and easy to navigate."

Toch best een behoorlijke eer om in een niet-moedertaal tweede te worden bij deze awards, en hopelijk helpt het ook bij het solliciteren naar een technisch auteurbaan in NL. Al met al een geslaagde avond, en zeer de moeite waard!

Dagje Wellington

2010-09-03T18:00:00.003+12:00

Ik was dus genomineerd voor de Plain English Awards en moest daarom naar Wellington om bij de ceremonie aanwezig te zijn. Van de nood maar even een deugd gemaakt en er samen met Emma en Tobin opuit getrokken in Wellington. Eerst met de Cable Car omhoog tegen Mount Victoria op.

Die cable car is een soort omgekeerde kabelbaan. In plaats van dat de cabine onder de kabel hangt, hangt de kabel nu onder de cabine en rijdt de cabine als een soort treintje over de rails. Er zijn twee cabines die aan dezelfde kabel hangen: een die daalt en een die stijgt, en die passeren elkaar halverwege.

De stops onderweg zijn dus ook precies op eenzelfde afstand, anders zou een van de twee cabines in het niets stoppen. Tobin vond dat passeren natuurlijk erg spannend (Train coming! Train coming!).

Boven aangekomen heb je een mooi uitzicht, en, nog belangrijker, een leuke speeltuin!

Toen we terug beneden waren ben ik samen met een Nederlandse vriend die dit weekend toevallig ook in Wellington was nog naar een rondleiding in de parlementsgebouwen geweest. Het gebouw op de foto noemen ze "de bijenkorf" en daar zetelt de premier en zijn belangrijkste medeplichtigen.

De "House of Commons" (Tweede Kamer) is een exacte replica van die in het Engelse parlementsgebouw, tot en met de scepter en boeken aan toe. Alleen de stoelen staan in NZ een stuk comfortabeler opgesteld, want het aantal parlementsleden is aanzienlijk lager. De regering en oppositie zitten aan weerszijden van een grote tafel. Die tafel is breed genoeg dat je de persoon aan de andere kant van de tafel niet met een zwaard kan bereiken. De ontwerper van de House of Commons had destijds zeker nog nooit van werpsterretjes gehoord :-)

Vanavond gaan we naar de Plain English Awards, in diezelfde "bijenkorf"... spannend!

De container kwam...

2010-08-24T12:35:00.001+12:00

... en weg was-ie!

Het is zover

2010-08-23T20:42:00.003+12:00

Maanden gewacht om het huis te verkopen, maar toen het eenmaal verkocht was is het toch nog wel snel gegaan. Vandaag kwamen de verhuizers al om de boel in te pakken, en morgen komt de container om het spul op te halen.

In Nederland duurde het inpakken en inladen in totaal 4 uur. Hier in NZ gaat het allemaal wat rustiger aan en trekken ze voor het proces twee hele dagen uit. Met vooral veel pauze, koffiedrinken en kletsen. Maar dat is tenslotte wel zo gezellig en het doel, een huisraad naar NL verschepen, wordt zo ook bereikt, en wel zo relaxed.

Het huis staat nu dus vol dozen en alles is ingepakt. Zelfs het hobbelpaard staat in het koude plastic tussen de intimiderende witte torens (zie foto). Tobin is het er niet helemaal mee eens, want hij gaat steeds naast de ingepakte TV staan en zegt dan "open maken!" en begint om ons te helpen maar alvast aan de het plakband te morrelen. Helaas Tobin, het moet vandaag maar even zonder. Maar... hij mag vandaag wel in "Papa Mama bed", want zijn eigen bedje is al ingepakt. En dat vond hij natuurlijk wel erg stoer.

De laatste nacht in ons Nieuw Zeelandse huis. Nu komt het toch wel erg dichtbij, en wordt bijna alles wat we doen "de laatste keer dat we...". Een beetje weemoedig, maar ook vol verwachting naar wat de toekomst ons brengen moge, wat het ook zij.

Onze planning:

24 Aug Container weg

27 Aug overdracht van het huis

29 Aug naar Ashburton

03 Sep naar Wellington voor de prijsuitreiking (zie "ook dat nog")

12 Sep vertrek vanuit Christchurch

14 Sep aankomst in Amsterdam

16 Sep eerste jetlag sollicitatiegesprek in Hengelo (Twente)

Dus misschien worden we nog wel tukkers :-)

De eerste sollicitatiegesprekken zijn al binnen

2010-08-13T20:11:00.045+12:00

Als we terug gaan verhuizen naar NL is het toch ook wel fijn om een baan te hebben. Dus ben ik maar alvast gaan solliciteren. En dat heb ik geweten. Ik ben zelf werkzaam als Engels technisch auteur en blijkbaar zijn die in NL niet zo makkelijk aan te komen. Ik had voor een baan via Internet om ongeveer 10 voor 12 's avonds gesolliciteerd, en om 10 over 12 hing de recruiter aan de telefoon. Hij zag dat ik nog op Skype zat en dacht dus "oh, die is toch nog wakker". Dus belde hij meteen maar even op. Zich niet realiserend dat Emma en Tobin natuurlijk al sliepen, maar goed, voor een baan hebben we wel wat over, niet? Na vrienden en familie die ons in de afgelopen jaren wakker gebeld hebben kan een recruiter er ook nog wel bij :-)

Het is voor een bedrijf in Hengelo, Twente. Erg mooie omgeving, relatief rustig en net zoals in NZ spreken ze ook de landstaal met een accent, we voelen ons dus helemaal thuis daar waarschijnlijk. Een andere optie is voor een bedrijf in Rijswijk, helemaal aan de andere kant van het land. In de randstad, dus wel een grotere cultuurschok komend uit NZ, maar goed, Christchurch waar we nu wonen is nou ook niet echt rustig.

We hebben in NL nog geen woonhuis besproken, we kunnen nog gaan wonen waar we willen, en dus kan ik in het hele land op gesprek. Waar zullen we uiteindelijk terechtkomen... Twente, de Randstad, Friesland? De tijd zal het leren...

Ook dat nog

2010-08-11T21:45:00.006+12:00

Toen ons huis maar te koop en te koop stond, dachten we dat het nog wel een behoorlijke tijd zou duren voordat we terug naar NL konden gaan. Vol goede moed heb ik me daarom hier in NZ opgegeven voor de "Plain English Awards", een wedstrijd voor technische schrijvers die in begrijpelijke taal hun documenten opstellen.

Vooral overheidsinstellingen en advocatenkantoren hebben er nog wel eens een handje van om verhalen op te stellen die nog moeilijker te lezen zijn dan een medicijnbijsluiter - die ze hier in NZ trouwens maar helemaal hebben afgeschaft... als je bijwerkingen krijgt merk je dat tenslotte vanzelf, nietwaar?

Om het gebruik van simpel Engels voor de gewone man zowel bij de overheid als bij bedrijven te stimuleren, zijn deze awards in het leven geroepen en elk jaar worden de meest simpele zielen daarom even in het zonnetje gezet. Ik dacht kom, laat ik daar eens aan meedoen, want ik zal toch wel niet winnen.

WAAAAHHHH!!! Sta ik plotseling op de genomineerdenlijst (categorie 5, halverwege de pagina) samen met nog 4 anderen... wist ik veel dat er zich maar 5 zouden opgeven! Nou kan ik dus in de laatste week voor ons vertrek nog even van Christchurch naar Wellington op en neer reizen (zeg maar van Zwolle naar Londen heen en terug), in pak, voor een prijsuitreiking in het Nieuw Zeelandse parlementsgebouw. Heb ik weer.

Wij verhuizen terug naar NL

2010-07-28T21:02:00.002+12:00

Zoals je misschien uit eerdere berichten nog weet stond ons huis te koop. Dat stond te koop omdat we namelijk hadden besloten om terug te verhuizen naar Nederland.

Oh schrik! Waarom ga je nou weg uit zo'n paradijs en kom je terug naar het koude gure Nederland waar ze maar geen regering kunnen vormen en er tegenwoordig in de winter 3 maanden sneeuw ligt? :-)

Tja, het is hier inderdaad erg mooi en het weer is meestal ook heel aardig. Maar mooie uitzichten is niet alles. De menselijke factor speelt ook mee en voor Emma heeft uiteindelijk de familie (22 stuks maar liefst) de doorslag gegeven. Je weet vantevoren nooit hoe belangrijk zoiets voor je is en nu weten we het: behoorlijk belangrijk. Vooral met een kleine Tobin die om ons heen huppelt en in NL niet alleen een Opa&Oma, maar ook nog 6 ooms + tantes heeft en een hele berg neven en nichten.

Daarnaast sloot Emma's werkervaring in NL niet echt aan op het baanaanbod in NZ, waardoor ze eerst een paar jaar flink onder haar niveau heeft gewerkt en nu al een half jaar helemaal zonder werk zit, waarbij ze tijdens sollicitaties steevast te horen krijgt dat ze te hoog is opgeleid. Maar waar ze wel voor is opgeleid kennen ze hier weer niet... een beetje een vicieuze cirkel dus. En ja, een leuke uitdaging in het werk is ook erg belangrijk.

En de shampoo natuurlijk, dat die op zou raken zagen we al een tijdje aankomen.

Intussen is ons huis, een beetje later dan verwacht, verkocht. Dus baan opgezegd, tickets geboekt, en dinsdagochtend 14 september landen we in Nederland. Hellooo fietsen, snel internet, goudse kaas, rosbief, filet Americain en Babi Pangang :-)

De shampoo is op

2010-07-21T22:38:00.001+12:00

In Nederland woonden wij twee straten van een 'Action' af. Action is een winkel die allemaal restpartijen uit heel Europa aankoopt en ze vervolgens tegen spotprijsjes verkoopt. Zo kun je dure parfum voor maar €7 op de kop tikken. Nooit hetzelfde spul in de schappen, maar altijd erg goedkoop.

Toen we al druk aan het inpakken waren voor de container richting NZ, hadden ze plotseling een hele berg van mijn favoriete Dove shampoo op voorraad, voor minder dan de helft van de prijs. Nou kon ik me nog wel herinneren dat in NZ de shampoo redelijk duur was, en op zo'n eilandje is natuurlijk sowieso vast geen fatsoenlijke shampoo te krijgen. En van Dove hebben ze waarschijnlijk helemaal nog nooit gehoord.

Inslaan, dacht ik dus. Even een voorraadje aanleggen voor in NZ. We hebben nu toch een container die die kant opgaat, een doosje shampoo kan er ook nog wel bij. Zo gezegd zo gedaan, en uiteindelijk heeft Emma zo'n 20 flessen met plakband zitten dichtplakken (tegen het lekken), in plastic zakjes zitten doen (ook tegen het lekken) en in een doos gegooid. Ze heeft er zowat een shampoofobie van opgelopen. Ik heb haar in ieder geval sindsdien NOOIT meer Dove shampoo zien gebruiken.

Bij het aanleggen van de voorraad shampoo had ik echter niet helemaal rekening gehouden met de voorraad haar die nog op mijn hoofd aanwezig is. Zoals elke man die zich nog in de ontkenningsfase bevindt had ook ik het aantal overgebleven haren schromelijk overschat. Ik heb dan ook, ondanks dat ik dagelijks mijn haren was, bijna VIER JAAR met al die flessen shampoo gedaan. Niet óp te kríjgen. Als een wonderbaarlijke wassing van de 5000 haren.

Tot vandaag. Het laatste drupje is eruit geperst. De shampoo is op. Mijn haarkameraad is ermee uitgescheiden. Wat nu? Dan maar hier de Dove gaan kopen? Bij elke willekeurige supermarkt die er gewoon schappen vol van blijkt te hebben? Zonder plakbandjes ook nog?

Ik weet het niet. Het voelt toch een beetje onthand. Niet meer vertrouwd. Ik denk dat ik maar terug naar NL verhuis. Terug naar mijn Action. Terug naar mijn shampoo.

Helaas, het mocht niet baten

2010-07-12T21:15:00.001+12:00

Jullie in NL hadden het maar luxe, met zo'n finale om 20:30. Wij moesten om 06:30 gaan zitten kijken. En ondanks dat voetbal in NZ helemaal niet zo populair is, had het management van het bedrijf waar ik werk toch een voetbalontbijt om 6:30 georganiseerd.Tja, daar kon ik als Nederlander terwijl mijn land in de finale staat natuurlijk niet ontbreken, dus ik was vanochtend ERG vroeg uit de veren.

Gewapend met mijn door de familie toegestuurde worldcup-survivalpakket toog ik dus naar mijn werk, alwaar ik tot hilariteit van vele collega's behoorlijk uitgedost ten tonele verscheen. Tevergeefs helaas.

Wacht maar. Over 4 jaar doen we het gewoon over, en dan goed. Dit was alleen maar een oefentoernooi! :-)

Mist over de Canterbury Plains

2010-07-11T22:02:00.012+12:00

Vanaf de Summit Road gezien, ochtendmist over de Canterbury plains die 's middags weg zou trekken. Het WAS al middag toen de foto genomen werd :-)

Goote tuig!

2010-07-10T23:24:00.002+12:00

Om Tobin alvast te laten wennen aan het feit dat hij straks wel eens een keertje een behoorlijk eind in een vliegtuig zal zitten, zijn we vandaag naar het vliegveld van Christchurch gegaan om vliegtuigen te kijken. Tobin was altijd al erg gefascineerd door vliegtuigen die in de lucht vlogen, maar hij had ze nog nooit van dichtbij gezien. Tot vandaag. Wauwie hee, wat was dat spannend!

En nu is hij in tweestrijd... wat is er nou het leukste, de tein of de goote tuig?

Naar de modeltreinenclub

2010-07-04T23:07:00.002+12:00

Een collega van me, die ook een klein zoontje heeft dat gek is van treinen, vertelde me afgelopen week dat er al een aantal jaar een grote modeltreinenbouwersclub in het park van Halswell (een buitenwijk van Christchurch) actief is. Elke zondag rijden ze van 13:00 tot 16:00, als het weer het toelaat. Aangezien Tobin helemaal geobsedeerd is door treinen, en het weer vandaag weer erg meezat, leek het ons wel leuk om daarheen te gaan.

Voor $2 kun je een ritje maken met zo'n treintje, en ze hebben me toch een parcours aangelegd daar zeg je u tegen! Het duurt een volle 5 minuten voordat de rit klaar is. We hadden een 6-rittenkaart gekocht en dat was maar goed ook, want Tobin was er niet meer bij vandaan te slaan. Gelukkig hielden ze er om 4 uur mee op, waarna we nog even naar het speeltuintje van het park zijn gegaan. Kortom, Tobin heeft weer een erg leuke dag gehad - en wij dus ook.

Naar Edoras

2010-07-03T22:53:00.001+12:00

Vandaag was het eindelijk weer eens heerlijk weer in het weekend, en ben ik samen met een stel vrienden naar de Ashburton Gorge gegaan, een plek die onder Lord Of The Rings adepten ook wel bekend staat als Edoras.

Gewoon op anderhalf uurtje rijden van Christchurch, midden in een grote vallei, lag daar de grote rots waar ze een jaar of 8 geleden 3 maanden bezig zijn geweest met opbouwen, 2 weken gefilmd hebben, en vervolgens elk plantje dat het veld had moeten ruimen weer op zijn originele plek hebben teruggezet.

Onderweg naar Edoras kom je ook nog langs Lake Clearwater, met een berg met 2 toppen, die ze om het simpel te houden maar 'Twin Peaks' hebben genoemd. En dat was al vóórdat de televisieserie die naam bekend maakte.

En ja, het gladde stuk vooraan het meer is inderdaad ijs.

Het is hier nog steeds winter, en dus was het lekker koud en winderig, maar dat hoort erbij, blauwbekken voor een beetje leuke foto's. :-)

Een regenboog rond de maan

2010-06-24T22:58:00.005+12:00

Vanavond was er iets heel aparts. Er was een beetje sluierbewolking die voor de maan langstrok. En die zorgde voor een heel duidelijke regenboog rondom de maan. Ik heb al wel eens een kring of een halo gezien, maar nooit zo'n duidelijke regenboog.

Bavaria-merk nu bekend in NZ

2010-06-23T22:36:00.028+12:00

Nou, het hele je-gaat-het-gevang-in-om-een-oranje-jurkje-verhaal heeft ook zijn weg naar NZ gevonden. Bijna een halve pagina in de krant vandaag met grote foto erbij. Nieuw Zeelandse collega's vragen mij wat er nou precies aan de hand was met dat biermerk Bavaria (ze noemden het bij NAAM) en waarom de FIFA daar nou zo'n probleem van maakte. En of het toch allemaal wel goed komt met die lieve dames uit Nederland.

En ik ze maar uitleggen dat de tweede foto met het spandoek "RIGHT. Now first a new dress" door heel NL begrepen wordt als een Bavaria-zin maar door de FIFA waarschijnlijk over het hoofd is gezien. Heerlijk.

Briljante zet van Bavaria, en van de FIFA? "Beetje dom", lijkt me :-)

Australaziatisch voetbal??

2010-06-16T22:53:00.004+12:00

Nieuw Zeeland heeft een nationaal voetbalteam. Niet dat dat al te veel voorstelt, want in een land waar alle benen voor het 10e levensjaar al wel eens een keer gebroken zijn door het school-rugby, blijven er niet zo veel talenten over voor dat watjes-spelletje waar echte mannen hun neus sowieso voor ophalen. Voetbal is in NZ net zo populair als cricket in NL. Cricket? Precies, dat bedoel ik.

De hoogste klasse voetbalcompetitie in NZ is daardoor ook onbetaald, een kleine onkostenvergoeding voor de reiskosten en dan houdt het wel op. Er is in het hele land één betaalde voetbalclub, en omdat het een beetje truttig staat om iedere keer de nationale kampioen te worden omdat je het enige team in de competitie bent, mogen ze van de Ozzies (de Australiërs) meespelen in de Australische nationale competitie.

Waarom ook niet: de Ozzies, die een beetje een vriendschappelijke haat-liefde-verhouding met hun kleine NZ broertje hebben (een beetje vergelijkbaar met NL en België), laten geen kans onbenut om de Kiwi's ludiek te vernederen. Als die schapenboeren zich dus zo nodig steeds willen laten inmaken tot vermaak van de Ozzies, kom maar op!

Toen de World Cup eraan kwam was het dan ook wel duidelijk wie van de twee daar het beste resultaat zou gaan behalen: het land dat tenminste echte voetballers heeft. NZ heeft sowieso op een wereldkampioenschap voetbal nog helemaal nooit ook maar één puntje binnengehaald. Dat ze nu überhaupt gekwalificeerd zijn, nou fijn voor ze hoor, maar daar blijft het dan ook wel bij. Alleen die naam al, All-Whites. Kom daar maar eens mee aan in Zuid Afrika. Als ze levend het stadion inkomen mogen ze al van geluk spreken.

Nee dan de Socceroos. Een voetbalteam samengesteld uit het beste van een heel continent. Italië, maak je borst maar nat!

Iedereen keek uit naar de eerste voetbalwedstrijd van de Socceroos. Tegen Duitsland. Dat zou me een thriller worden want OK, Duitsland is toch ook niet echt slecht, maar de Ozzies zouden ze eens even een poepje laten ruiken!

De wedstrijd begon. Wammes! Knal! Beng! Schopperdeschop! En toen stond het 4-0! Voor Duitsland. Oh.

Dat was toch wel een beetje een afgang. Een beetje? Een beetje veel. Nou, tegen de pijn dan maar even de wedstrijd van NZ tegen Slowakije bekijken. Niks beter dan leedvermaak om je eigen pijn te verzachten nietwaar? Probleempje... De eindstand werd 1-1! Toen was de vernedering compleet. Ozzie was helemaal ingemaakt en NZ had zowaar geschiedenis geschreven en gelijkgespeeld... hun eerste punt ooit, op een WK.

De Nieuw Zeelanders waren allemaal buiten zinnen natuurlijk. Voetbal mag dan een watjessport zijn, maar als ze winnen dan zijn het onze watjes! ONZE watjes! ON-ZE Watjes!!

En dat dacht Australië dus ook. Inlijven die hap. In de Australische kranten stond de volgende morgen daarom:

Australasia - Slovakia 1-1

Australasia. Dat betekent Australië, NZ en de eilandjes daar in de buurt bij elkaar. Een Australasian football team?? Sinds wanneer bestaat er een Australasian football team?? Nou eh, sinds vanmorgen, dus. Of ze nou te vernederd waren om NZ de eer te geven die het toekomt, of dat ze gewoon even lekker NZ wilden zieken, ik weet het niet. Misschien wel alletwee.

Hoe het ook zij, het was wel even een beetje tegen het zere been van Nieuw Zeeland. Australië doet dat nl. wel vaker, typisch Nieuw Zeelandse tradities en recepten bestempelen alsof ze in Australië zijn uitgevonden. Zelfs de Nieuw Zeelandse ijsbergen werd even snel een Australische vlag op geplant. En nu de voetballers zeker.

Ja amehoela! Het zijn dus ON-ZE watjes ja, van ons van ons van ons! Willen jullie daar wel eens even van afblijven???

Oranjegekte in NZ

2010-06-11T22:31:00.002+12:00

Nederland doet mee aan het WK voetbal en dat zullen ze hier tot in de verste uithoeken der aarde weten ook :-) De familie heeft namelijk onlangs aardig wat attributen opgestuurd zodat we hier in NZ Nederland kunnen supporteren in stijl!

Da's leuk, maar ze wilden ook nog wel even een foto hebben. Hmmm ik weet niet of dat nou zo verstandig is... voor je het weet heb je tegenwoordig 20 miljoen Twitterberichtjes aan je broek hangen als je een videootje op het web zet waarin je met je huig kan klapperen. Maar ja, we missen de Oranjegekte toch wel een beetje hier in het winterse NZ, dus laten we eens even uit de band springen. Bovendien ben ik een vent, en trek ik dus die onderbroek aan hoor Imke!

Nou goed, daar sta ik dan, op mijn werk ook nog, in een foto die me waarschijnlijk tot in lengte van dagen gaat achtervolgen, bij aanstaande sollicitatiegesprekken met een frons voor me op tafel zal worden gelegd voordat het busje me afvoert, en op de trouwdag van Tobin vast nog wel in een grappig bedoeld stukje zal worden gebruikt om aan te tonen hoe goed het is dat Tobin nu de paternale invloedssfeer gaat verlaten.

Dusseh Nederlands Elftal, ik sta me hier te vernederen ter jullie-er meerdere eer en glorie, het minste wat je dan kunt doen is in ruil even het WK winnen. Akkoord?

Dag Oma & Opa!

2010-06-01T21:09:00.018+12:00

Vandaag zijn Opa & Oma NL weer vertrokken naar Nederland. Tobin heeft thuis dag gezegd en is toen gewoon naar het kinderdagverblijf gegaan. Ik ben zelf ook naar mijn werk gegaan en Emma heeft ze naar het vliegveld gebracht. Tja, en dat was het wel zo'n beetje.

Ik hoop wel dat het weer nu weer eens gaat opknappen want de ellende die P&M Spreeuwers uit NL hebben meegenomen mogen ze van mij gerust weer mee terug nemen :-) We zullen zien.

Hiep Hiep Hoera!

2010-05-29T22:34:00.031+12:00

Vandaag hebben we samen met Opa&Oma NL èn Opa&Oma NZ Tobin's verjaardag gevierd. Ik denk niet dat hij helemaal snapte wat er aan de hand was, maar leuk vond hij het in ieder geval wel :-)

Het is POKKEN-WEEEEEER!!!!!

2010-05-27T22:33:00.050+12:00

Sinds we terug zijn in Christchurch heeft het bijna aan één stuk door geregend. In de krant staan er allemaal leuke verhandelingen over hoe speciaal dit is, dat er wel 3 lagedrukgebieden boven NZ om elkaar heen aan het dansen zijn, en dat het sinds 36 jaar niet meer zo veel achter elkaar geregend heeft in Christchurch.

Leuk allemaal hoor, dat we hier een stukje historie mogen meemaken waar de meteorologen en masse een brok van in hun keel krijgen. Maar geef ons portie maar aan Fikkie. Ik, Emma en Emma's ouders vinden het gewoon POKKENWEER.

Vandaag bekeek ik toevallig samen met Tobin foto's van dat hij in de zomer in een badje in de tuin aan het spelen was. In een vlaag van nostalgie zei ik tegen hem "weet je nog Tobin, VROEGER, toen het nog niet regende..."

Pa en Ma Spreeuwers hebben afgezien van het museum, dat gelukkig een DAK heeft, de afgelopen week dus ook niet zo heel veel van Christchurch kunnen zien. We hebben met de auto nog een parken-route gevolgd, waarbij we steeds langs parkjes kwamen waar we eruit konden gaan om ze wat beter te bekijken. Ja amehoela, in de stromende regen zeker. Zulke hard core toeristen zijn we nou ook weer niet.

Maar goed, ze waren hier voornamelijk gekomen om Tobin te zien en dat is wel gelukt, ze zitten nu dagenlang met hem op schoot. :-)

Terug de regen in

2010-05-23T22:32:00.048+12:00

We kunnen niet eeuwig aan de West Coast blijven bivakkeren, want ik moet ook weer eens aan het werk :-) Gisteren zijn we daarom al een stuk op weg terug gegaan en via de mooise Lindis Pass van Greymouth naar Hanmer Springs gereden. Ja, daar waren we vorige week ook al eens geweest :-)

Zoals je aan de foto kunt zien was het weer gisteren nog heel aardig, zelfs aan de andere kant van de bergen. Toen we in Hanmer aankwamen ben ik nog even met Tobin stenen in de rivier wezen gooien op dezelfde plek als dat we dat een jaar geleden ook al gedaan hadden. We sliepen weer, net als vorige week, in hostel Le Gîte dat door Brenda en Geert (een collega) gerund wordt, en het was weer opnieuw erg leuk.

Tobin heeft net zo lang achter de huiskat aangezeten totdat hij in de bosjes wegvluchtte ("Poes wèèèg??"), we zijn bijna vergeten te betalen en vandaag bij het wegrijden kwam Brenda ons nog even lachend tegemoetgerend om te vragen of ik de sleutel van de kamer toevallig nog in mijn zak had zitten. En ja hoor... toevallig wel. We mogen vast nog eens terugkomen heheh...:-)

Vandaag dus weer teruggereden naar Christchurch en hoe dichterbij we kwamen, hoe meer het begon te plenzen. Weten we in ieder geval waarom we ook al weer naar de West Coast waren gegaan, om de regen te ontlopen :-) Ook achteraf gezien, de juiste keuze!
.

Naar het strand

2010-05-21T23:12:00.024+12:00

Na Shantytown ben ik op eigen houtje nog even teruggegaan naar Punakaiki om foto's te maken. Daar is namelijk een klein strandje met een enorm wilde branding, heel indrukwekkend. Gisteren had ik daar al heen gewild, maar toen konden we het niet vinden. Nu wel :-)

Shantytown

2010-05-21T22:31:00.079+12:00

In NZ wordt al sinds jaar en dag goud in de grond gevonden. Er is zo'n 150 jaar geleden hier op een aantal plaatsen zelfs een heuse gold rush geweest, tot vanuit China toe kwamen er gastarbeiders om hun geluk te beproeven. Soms met veel, maar meestal toch met zeer weinig succes.

Als je heel goed kijkt kun je wat kruimeltjes goud zien liggen

Hoe het ook zij, deze goudkoorts is onderdeel van de nog zeer jonge historie van Nieuw Zeeland, en wordt daarom gekoesterd en in stand gehouden, al was het alleen maar om toeristen uit te kunnen melken :-) Eén van die in-stand-houd-projecten is het vlakbij Greymouth gelegen Shantytown, een nagebouwd goudzoekersdorpje.

De hoofdstraat van Shantytown met winkeltjes, een kerkje, en de brandweer

...en een station met een stoomTREIN!!

Tobin vond de trein natuurlijk weer geweldig

Papa & Mama beproeven hun geluk... helaas geen fortuin deze keer

Punakaiki

2010-05-20T22:03:00.149+12:00

Vandaag was het precies 2 jaar geleden dat Tobin geboren is. Maar dat vieren we pas echt op 29 Mei, zodat Opa & Oma NZ er ook bij kunnen zijn. Vandaag hebben we dus gewoon even gedaan net alsof we gek zijn (de ad remme lezer zal zich nu terecht afvragen of dit voor Emma en mij überhaupt wel mogelijk is) en we bewaren de cadeautjes voor volgende week.

We zijn vandaag naar Punakaiki geweest, een dorpje op zo'n 40 km afstand van Greymouth. Punakaiki is bekend om zijn pancake rocks en blow holes. De pancake rocks zijn hele grappige gelaagde rotsen. Blow holes zijn onderaardse grotjes die aan de ene kant uitkomen op zee, en aan de andere kant een tunnel omhoog hebben. Telkens als er een golf naar binnen stroomt bouwt zich een druk op en komt het naar boven spuiten.

Als het rotweer is dan spuiten ze vaak heel hoog. Maar dat was het nu niet, rotweer. Daar waren we voor weggevlucht, weet u nog wel? En dus spoten ze niet zo hard. Hebben wij weer. Goed, ze spoten nog wel een beetje en dus was het idee wel duidelijk. Ik zei nog tegen mijn schoonouders "Ja maar normaalgesproken spuiten ze veel hoger hoor". Ze knikten met een begrijpend maar ongelovig lachje en dat was dan dat. Ik heb het idee dat ik bij mijn schoonouders een beetje in een geloofwaardigheidscrisis begin te geraken als het op NZ aankomt.

Na het spuitfestijn hebben we geluncht in het eethuisje van Punakaiki. Mijn schoonvader zag dat ze Steak&Mushroom pies verkochten en denkend aan het heerlijke baksel van gisteren kreeg hij meteen zo'n wilde blik in zijn ogen van een leeuw die wil toehappen. En dus terwijl Emma, Tobin, Mama en ik zaten te smullen van heerlijke pompoensoep en wedges, zat Pa een lekkere slappe pie weg te werken die nu een keer wèl precies zo smaakte als alle andere pies in NZ: niet naar meer. "Nou, deze smaakt toch wel een stuk minder lekker dan die van gisteren" zei hij nog. Ik knikte met een begrijpend maar gniffelend "zie je wel" lachje en dat was dan dat... eindelijk gerechtigheid.

Toen we klaar waren met smullen en wegwerken zijn we nog lekker aan een strandje gaan zitten om te kijken naar de zee, de sandflies en de springbeestjes op het zand. Heel grappig... ze leken een beetje op springende made-poppen met pootjes. En ver springen man, die kleine opdonders. Je zou er een vlooiencirkus mee beginnen: Tobin and the Jumping Maggots.

Terug in Greymouth hebben Opa&Oma Tobin's verjaardag toch nog een beetje gevierd door hem op McDonalds te trakteren, wat hij uiteraard erg lekker vond. Als je aan Tobin zou vragen wat hij zich nog van deze dag kan herinneren, is het waarschijnlijk het antwoord volmondig: FRIET!

Mannendag

2010-05-19T22:50:00.163+12:00

Vandaag wilden de dames een rustig dagje tutten met Tobin aan zee, dus de heren (ik en m'n schoonvader) zijn er maar alleen op uit getrokken op zoek naar het avontuur. We zijn begonnen met het plaatsje Hokitika te bekijken. Hokitika ligt op zo'n 15 km afstand van Greymouth en is het wereldcentrum van Jade. Voor Nieuw Zeeland dan tenminste :-)

In de bergen van het Zuid Eiland wordt namelijk veel jade gevonden, en dat slijpen de Maori's dan in allerlei mooie vormen. Vroeger maakten ze er niet alleen sierraden van, maar ook wapens zoals een soort afgeplat knuppeltje van jade waarmee je iemand z'n hersens kon inslaan. Als je het mij vraagt zijn er toch wel goedkopere manieren te verzinnen om iemand om zeep te helpen :-) Tegenwoordig gaat het natuurlijk vooral om het grote geld en worden er allerhande attributen van jade aan de toeristen gesleten. Het sieraad op de foto links is een zgn. "twist", die de verbintenis tussen 2 mensen uitbeeldt.

In Hokitika zijn dus allerhande jade-winkeltjes, en wij hebben de jade factory bezocht. Niet alleen voor de mooie uitstalling van alle jade-brouwsels, of om de slijperij waar je van dichtbij kunt zien hoe de jade bewerkt wordt. Dat is allemaal erg interessant hoor, maar de hoofdreden om naar deze winkel te gaan was natuurlijk omdat er een eethuisje bijzat. Wat heb je aan een mooi gezicht als je daarbij niet de inwendige mens een beetje aan kunt dikken.

Zo gezegd zo gedaan, en in het eethuisje heb ik mijn schoonvader getrakteerd op het in NZ meest gegeten junkfood: de hartige "pie". Dit is een rondje van bladerdeeg waar een soortement van ragout in wordt gegoten en dan in de oven gebakken. Afhankelijk van de ragout en hoe lang de pie al op de warmhoudplaat staat voor je 'm koopt, is het resultaat zeer matig tot redelijk aardig, maar meestal toch niet echt om over naar huis te schrijven. En dat is natuurlijk het leukste, je schoonouders kennis laten maken met de rariteiten die hier zo lekker worden gevonden zoals bijvoorbeeld voorgekookte worstjes die smaken als half vloeibare frikandellen, of chips met kipsmaak. En nu dus de pie.

Wij een steak&mushroom pie besteld. Was het toch de lekkerste pie die ik ooit gehad heb! In tegenstelling tot de standaard pie was deze heerlijk sappig, met echte stukken vlees en grote stukken champignon. We hebben heerlijk zitten smikkelen en mijn schoonvader kon helemaal begrijpen dat dit hier heel vaak gegeten werd. "Ja, maar zo lekker smaken ze normaal niet hoor". Hij knikte met een begrijpend maar ongelovig lachje en dat was dan dat. Nou ja, in ieder geval een lekkere hap eraan overgehouden :-)

Nadat de pie op was wilden we ook nog wel even stoer de ruige natuur in - het was tenslotte wel een mannendag - dus zijn we doorgereden naar Lake Kaniere, een mooi meertje waar je ook nog kunt wandelen in het dichte regenwoud.

En ondanks dat het een schitterende dag was kon je in dat woud heel goed het vocht om je heen voelen. Dit is een stuk bos waar de begroeiing zo dicht is dat de zon er bijna niet doorheen komt, en waar het vocht ook nu van de bomen afdrupt. Veel bomen zijn volledig met mos begroeid en ook de paddestoelen welen er tierig.

Maar het is wel lekker fris zo in de schaduw, en zo heel af en toe kunnen we door het dichte gebladerte een glimp van het meer opvangen. Vanaf de berghelling komen kleine stroompjes naar beneden waar we zo af en toe overheen moeten klimmen.

Weer terug bij de auto zijn we nog wezen kijken bij een paradijselijk watervalletje en hebben we in het gezelschap van horden sandflies aan de oever van het meer gestaan. Wij genoten van het meer, zij genoten van ons. Maar het uitzicht was er niet minder mooi om :-)

Toen we weer terug op de camping kwamen hoorden we dat Tobin & Mama & Oma samen naar het vliegveldje van Greymouth waren geweest, waar ze allemaal helikopters hadden zien opstijgen. Dat was natuurlijk errug spannend. En Tobin weet nu wat hij worden wil: piloot!

Wegvluchten voor de regen

2010-05-18T21:55:00.108+12:00

Nou, naar het zich laat aanzien wordt het in zo ongeveer heel NZ de HELE week één grote plensbui. Het mooie weer van de afgelopen paar maanden is duidelijk afgelopen. We zitten midden in de Wrede Wraak der Wassende Wolken. Tja, wat doe je dan als je ouders over zijn uit Nederland en je wilt ze wat van NZ laten zien?

Vluchten voor de regen naar... de West Coast, of all places. De West Coast is namelijk de plek waar het normaalgesproken het meeste regent in heel NZ. Behalve nu. In de plaats waar een dicht regenwoud staat omdat het er tot 7 METER per jaar regent is het nu het mooiste weer van de wereld. Ze weten niet wat ze overkomt man. Dus ipv. naar Wanaka gaan we dus maar naar de andere kant van dezelfde bergen, naar Greymouth aan de West Coast.

Om naar de West Coast te komen moeten we wel eerst even de bergen oversteken, en dat gaat via de Arthur's pass. Onderweg zagen we bomen in de mooiste herfstkleuren staan, en ook een paar paddestoelen rood met witte stippen lieten zien hoe mooi de herfst kan zijn. Al is het dan vaak pokkenweer. Zoals nu.

In de Arthur's Pass zelf zagen we de Kea weer aan het werk, en nu een keer goed! Er was iemand zo slim geweest om zijn auto op een plek te parkeren waar er altijd wel een stuk of wat rondhuppelen. En daar maakten de Kea's dankbaar gebruik van, dus dat leverde weer een paar leuke fotomomentjes op. Voor de mensen die zich afvragen waarom ik liever foto's maakte dan de Kea's weg te jagen, die auto was toch niet meer te redden :-)

In Greymouth aangekomen was het inderdaad schitterend weer. Eindelijk weer eens wat zonnestralen op ons gezicht, we waren al bijna vergeten hoe dat ook alweer was :-) We waren na het inchecken bij de camping-aan-zee nog nèt op tijd om de zon in de zee te zien zakken, want dat gebeurde al om 5 uur... we zijn hier namelijk al aardig op weg naar de kortste dag he :-)

Long will she live in the glory

2010-05-17T22:55:00.017+12:00

Vandaag was Emma jarig. Ze wilde o.a. graag een slow cooker hebben. Dat is een apparaat waar je 's ochtends je eten in kiepert en als je thuiskomt is het klaar. Makkelijk en erg lekker bovendien. Dus die keuze was snel gemaakt, want niets is natuurlijk zo leuk als een cadeautje geven waarvan je weet dat je daar zelf ook heerlijk van gaat genieten! Emma is intussen helemaal de slow cooker boeken ingedoken en nu krijg ik elke 5 minuten te horen wat je allemaal wel niet klaar kunt maken in 8 uur. :-)

Weekendje naar Hanmer en Kaikoura

2010-05-16T22:46:00.059+12:00

Als je ouders/schoonouders je in NZ op komen zoeken, wil je natuurlijk ook wel een beetje van al het moois laten zien dat NZ te bieden heeft. We hadden dus gepland om een weekje naar Wanaka te gaan, dat vinden we zelf een van de mooiste plekjes van NZ. Alleen het weer wil nog niet zo erg meezitten. De eerste paar dagen dat ze hier waren was het schitterend weer, maar het komend weekend wordt het een beetje kwakkelen.

We hebben daarom besloten om eerst maar eens een weekendje naar Hanmer Springs te gaan, een plaatsje met natuurlijke thermische baden dat ook nog eens heel mooi in de bergen ligt. Bij mooi weer kun je bergjes kijken, bij slecht weer ga je gewoon lekker in het zwembad liggen. Wat wil je nog meer. Een Nederlandse collega van me runt daar toevallig ook nog een luxe jeugdherberg, dus de accommodatie was ook snel gevonden.

Zaterdag op de heenweg was het weer nog heel aardig, maar zondag was het zwaar bewolkt en regenachtig. Dus zaterdag hebben we gezwommen, en zondag zijn we eropuit getrokken richting het kustplaatsje Kaikoura. Snap u het, snap ik het, maar zo ging het :-) Het was ondanks het regenachtige weer toch nog best mooi met wolkenflarden tegen de bergen, en in Kaikoura zelf hebben we genoten van de zeehonden en de mooie kustlijn.

We hebben daar ook nog in een visrestaurantje gegeten. En toen maakten Emma's ouders kennis met de NZ'se horeca. Erg lekker, maar ook ER-RUG relaxt. We hebben ongeveer een uur moeten wachten op ons simpele eten (gebakken vis met frietjes en een vispizza), terwijl we op een ander stel na de enigen in het restaurant waren. En dat terwijl Tobin barstte van de honger. Daar ben ik dus buiten maar achteraan gaan rennen terwijl ik af en toe door het raam naar Emma keek of ze al iets zag komen. Maar het bleef steeds nee, dus ik heb vandaag mijn fitness wel gehad. Tja, als je in NZ in een bistrootje een bordje friet bestelt word je niet na een half uur weer buitengeschopt, je bent wel een paar uur onder de pannen. En dat is ook wat waard, toch? :-)

Na het eten zijn we weer naar huis gereden om een dagje thuis te zijn en vervolgens de hort op te gaan. Hopelijk naar Wanaka als het meezit, hoewel de weersvoorspellingen nog steeds weinig goeds beloven. We zullen het zien.

Lekker spelen

2010-05-13T22:25:00.012+12:00

Dat Opa en Oma er zijn dat zal Tobin weten ook! "Oma" en "snoep" zijn nu al synoniemen geworden. Ze hebben ook allemaal verschillende soorten lekkere "a-slagge" (hagelslag) uit NL meegenomen die hij nu elke morgen op zijn brood krijgt. En zo ongeveer elke dag krijgt hij wel weer een nieuw cadeautje.
Als ze straks weer weg zijn is het dus een verwend nest geworden, maar dat zien we dan wel. Laat hem eerst maar eens lekker genieten van ze en spelen met ze. Zoals vandaag in Hagley Park, het grote park van Christchurch.

Emma's ouders in NZ

2010-05-10T21:50:00.047+12:00

Na meer dan 3 jaar in NZ zonder enig bezoek van familie en vrienden uit NL was Emma het zat. Ze belde haar ouders op en heeft net zo lang zitten zeuren en op het opa&omagevoel zitten spelen totdat ze overstag gingen. Tickets geboekt, en vandaag zijn ze aangekomen voor een bezoek van 3 weken. Kunnen ze mooi zien hoe we hier leven en kunnen we hun een beetje NZ laten zien. Het weer de afgelopen paar maanden is boven verwachting mooi geweest dus dat belooft hopelijk wat goeds voor deze vakantie.

Nadat ze waren aangekomen op het vliegveld zijn we doorgereden naar Sumner, een strandje op 10 minuten afstand van ons huis waar we tijdens een verloren uurtje vaak te vinden zijn. Daarna naar huis gereden en Tobin van het kinderdagverblijf opgehaald.

Tobin vond het erg leuk dat "Opa" & "Andere Opa" er waren. Het was in het begin wel even wennen dat de Opa & Oma van de computer nu ook in het echt in huis rondliepen, maar toen Opa ging spelen met de trein had hij het meteen helemaal gemaakt. Zó 'n peer, die Opa!!!

Christchurch vanaf de Port Hills

2010-04-18T22:52:00.001+12:00

Vandaag zijn we tijdens alweer ons 4e open home naar een ontmoeting van de Nederlanders in Christchurch geweest. De meet was bij het Taylors Mistake-strand (hier dus) en op de terugweg zag ik vanuit mijn ooghoeken een wel erg mooi plaatje. Even op de rem getrapt, uit de auto gesprongen en een fotootje gemaakt.

En het open home is helaas weer niks geworden :-)

Herfst!

2010-04-09T22:59:00.002+12:00

In NL gaat het nu volop naar de zomer toe, maar hier zijn de dagen al weer flink aan het korten.

En dat levert een hoop lol op!

Wonen in een huis waar je niet mag wonen

2010-04-08T23:03:00.001+12:00

Tja, zoals jullie wel weten staat ons huis te koop, maar tot nu toe is er nog niet al te veel belangstelling. En dat is behoorlijk frustrerend, want we hebben flink ons best gedaan om het er zo mooi mogelijk te laten uitzien voor de open homes die de makelaar zoals hier gebruikelijk is elke week houdt.

We hebben onder andere de helft van onze meubels in de opslag gedaan, de computer in de gang gezet en alle andere dingen die je dagelijks nodig hebt in de overgebleven ruimtes gepropt. Dat is dus niet echt handig.

Vroeger hadden we bijvoorbeeld een plankje in de douche waar de deo en het scheerapparaat op stonden. Tegenwoordig mag dat niet meer, want nee, kaarsen staan natuurlijk veel mooier (zo lang je ze niet aansteekt tenminste want dan komen er vlekken op het plafond). Ik buk me dus een hernia om de deo of het scheerapparaat achter uit een kastje te halen. Verder staan in de keuken nu alle borden en kopjes op een andere plaats dan ze stonden, en telkens als ik iets wil pakken dat je niet elke dag nodig hebt krijg ik "dat is al ingepakt" te horen.

Emma's zus reageerde op de foto's van ons huis "wat netjes... woont daar eigenlijk wel iemand?" En het antwoord is wat mij betreft een hartgrondig "Nee!". Tenminste, we slapen er wel, maar wonen? Eeeeh... tja :-)

We hopen dus maar op een snelle verkoop... :-)

Misschien toch maar weer eens op dieet...

2010-04-05T23:14:00.017+12:00

Da's wel even schrikken, zo'n schotelspiegel :-)

Kom! Tein!

2010-04-05T20:48:00.167+12:00

De laatste dag alweer van het lange Paasweekend...

Vandaag zijn we vanwege de carbon footprint opnieuw naar een toeristenattractie in Christchurch geweest: het Ferrymead Heritage Park, een museum over die goede oude tijd toen alles beter was.

In NZ heb je behoorlijk wat van dat soort museums, want ondanks dat de westerse historie hier maar zo'n 200 jaar terug gaat, zijn ze hier toch erg aan hun verleden gehecht. Je komt dus om in de historische gebouwen die "wel 150 jaar" oud zijn, en dat vindt iedereen hier erg bijzonder. Als Nederlander moet ik daar toch een beetje om grinniken, want een gemiddeld Amsterdams grachtenpand is al minstens 3x zo oud.

Desalniettemin is het leuk dat de mensen hier geïnteresseerd blijven in de tijd van voor sms-en en mp3 spelers. En het is ook wel apart om te bedenken dat het nog maar zo'n 200 jaar geleden was dat een groepje mensen een paar maanden onderweg was om een heel nieuw land te gaan herbevolken. Ze waren er niet eens zeker van of ze hier wel aan zouden komen. Brieven waren ook maanden onderweg, en als je ze las wist je niet eens of de schrijver nog wel in leven was. En dan zitten wij te zeuren over de lange vliegreis van 24 uur, de papierwinkel waar de NZ'se immigratiedienst ons mee opzadelt, of de blokjes in het beeld bij Skype als de verbinding met de webcam weer eens slecht is.

Maar goed, het Ferrymead Heritage Park is dus een voorbeeld van zo'n groepje mensen dat het verleden in stand wil houden en dat ook nog met veel succes doet. Het is begonnen met een stelletje stoomtrein- en tramfanaten die graag treintje wilden spelen met het echte werk. Vervolgens sloten zich nog een hoop andere verenigingen aan en het resultaat is een park dat een oud dorpje nabootst met werkende stoomtreinen en elektrische trams, waar je zo vaak en zo lang in mag als je wil. In de huisjes, winkels en hallen van dat dorpje bevindt zich met medewerking van al die verschillende verenigingen een ratjetoe aan tentoonstellinkjes, die allemaal erg leuk zijn en het park behoorlijk veelzijdig maken. Alsof je zó de NZ versie van het kleine huis op de prairie binnenloopt.

Tobin wilde niets liever dan naar de treinen en de trams kijken en erin rijden. Steeds als we het in ons hoofd haalden om ook maar even iets anders te gaan doen riep hij continu "Kom! Tein! Kom! Tein!". Een goede tweede was de plaatselijke modeltreinenclub die in een gebouwtje een behoorlijk netwerk had opgebouwd ("Ammaal tein!!!").

De hal met oude brandweerwagens was aardig slaapverwekkend want daar viel meneer pardoes in slaap. Dat was mooi want toen konden Emma en ik op ons gemak even de telefoon/telegraaftentoonstelling en de wasmachine/fornuizententoonstelling bekijken. Verder hebben we nog wat oude auto's en koetsen gezien, en een oud huisje dat ze helemaal hadden ingericht en waar vrijwilligers de bewoners speelden.

De hobby van de lokale tabaksverkoper was fotografie en hij had in zijn winkeltje dan ook een eigen fotostudio en een donkere kamer. "In die donkere kamer moesten de foto's ontwikkeld worden", hoorde ik een vrouw aan haar 10-jarige dochter uitleggen. "Wat achterlijk!", was de reactie. Want ja, foto's staan toch gewoon meteen op je LCD schermpje, wat valt daar nou aan te ontwikkelen???!! Dat was dus even een generatiekloofje, geloof ik :-)

Er was nog wel meer te zien, maar onze Tobin begon moe te worden en dat betekent voor ons: naar huis. Maar ach, nu blijft er nog wat te zien over voor een volgende keer. En dat kan wat Tobin betreft niet gauw genoeg zijn. we krijgen nu elke keer als we hem in het autostoeltje zetten weer de smeekbede "Kom! Tein! Kom! Tein!" over ons uitgestort...

What a difference a day makes

2010-04-04T21:07:00.106+12:00

Het gaat weer eens lekker op zijn Nieuw Zeelands. De ene dag is het 27 graden en prachtig weer, de volgende dag is het 12 graden met een gure wind. Het is herfst en dat zullen we weten ook. Gelukkig hadden ze dit al twee dagen geleden voorspeld, dus hadden we voor vandaag een persoonlijke toeristische attraktie ingepland: een gezellig dagje naar Opa & Oma in Ashburton.

Eeeehh... Ashburton?? Dat ligt toch op 100 km afstand? Hoe zat het ook al weer met dat "carbon footprint"-voornemen? Ja hallo, als ze hier gaan valsspelen met rotweer, dan hoeven wij ons natuurlijk ook niet meer te houden aan onze goede milieu-voornemens. Het waait sowieso wel hard genoeg nu dat de uitlaatgassen gewoon wegwaaien. Is dat probleem ook weer opgelost.

Het was bij O&O weer eens ouderwets gezellig: binnen is het lekker warm, laat het buiten maar rotweer zijn. Maar ja, Tobin zag door het raam die mooie grote tuin met weiland ernaast, en toen hij door het slopen van de spullen binnen heen was, kreeg hij het toch op zijn heupen en wilde naar buiten. En dat was natuurlijk het perfecte klusje voor Opa. Laat Opa maar lekker met zijn kleinzoon in de kou gaan staan te vernikkelen, kunnen ze mooi samen hun onderlinge band verstevigen. Al was het alleen maar omdat ze los van elkaar wegwaaien.

Eenmaal buiten bleek dat de bomenrij om de tuin toch aardig de wind tegenhield, dus het was nog wel te doen. Tobin wilde meteen naar de wei van de buren, want daar stonden een paar koeien. En beesten, dat is het natuurlijk nog steeds helemaal.

Keik!! Koe!!

Haaaaaiii

Nadat Opa aan Tobin nog uitgebreid alle bomen in hun tuin had laten zien, was het buitenavontuur afgelopen en kwamen ze weer naar binnen in de knusse warmte. Totdat Tobin een kwartiertje later weer voor de deur ging staan... "Kom! Koe! Kom! Koe!".

Veel plezier Opa...

Mona Vale

2010-04-03T21:56:00.041+13:00

Aangezien we gisteren een voor Tobin nogal lange dag hadden gehad, hebben we het vandaag maar wat rustig aangedaan en zijn we alleen even een uurtje naar Mona Vale geweest. Mona Vale is een landhuis midden in Christchurch met een grote tuin eromheen. En niet zo maar een tuin, een echt heel mooi en gezellig aangelegde tuin. Het is natuurlijk een stuk kleiner dan Hagley Park, maar ik vind het eigenlijk wel net zo leuk..

In Hagley Park heb je ook alles, maar is het erg uitgestrekt. Hier is het allemaal knus bij elkaar, en de punters komen ook nog langs. Ik vind het jammer dat we dit niet eerder ontdekt hebben, anders waren we hier al wel vaker te vinden geweest. Het weer zat ook mee, zonnig en 27 graden. En dat in de herfst!

Tobin vond het uiteraard ook weer geweldig. Als er eenden of meeuwen zijn is het altijd goed, daar kun je namelijk hard gillend van plezier tussendoor rennen. En eenden waren er in overvloed. "Ammaal duck!! Iiiiiiiiiiiieeeeeeeeehhhhhh!!!!"

Beeheheestjes, Bééhehééstjes

2010-04-02T21:44:00.147+13:00

In het kader van "lekker weg in eigen stad" zijn we vandaag naar het Willowbank Wildlife Reserve geweest.

Willowbank is volgens henzelf "een van de topattracties in Nieuw Zeeland". Nu vindt elke andere onbenullige toeristenattractie in NZ dat ook, dus die bewering kun je gerust met een korreltje zout nemen... Ze gebruiken waarschijnlijk allemaal hetzelfde marketingbureau :-)

Wat is het dan wel? Een flink vogelpark met grote volières waar je doorheen kunt lopen, en nog wat extra's zoals een grote eenden + regenboogforel + alenvijver (je kunt de alen zelf voeren), een capucijnaapjesrots, een hertenwei met maar één hert dat zich continu verstopt, walibi's, een struisvogel, nog wat meer beesten in kooien en een kinderboerderij met ezelritjes voor de kinderen. Bij de ingang kun je allemaal voer kopen zodat je de beesten en vooral de kinderen een beetje bezig kunt houden tijdens het bezoek.

Tobin is een echte dierenliefhebber en die vond het - afgezien van het incidentje waar hij niet onder de touwen door mocht om de Walibi's van dichtbij te bekijken - allemaal reuze interessant. Hoogtepunten waren toch wel het voeren van de struisvogel ("Vogel! Hoog vogel!"), de kinderboerderij met een paard, geiten, schapen, hongerige hangbuikzwijntjes ("Fak-ke", ik denk steeds dat hij een vies Engels woord zegt), konijnen en lama's en nog veel meer.

Bij de kinderboerderij was een grasveldje en daar hebben we onze lunch opgegeten. Ik had al de nodige beesten van de boerderij geaaid en kwam erachter dat het aflikken van een vinger met door Tobin gedropte en door mij opgeveegde appelmoes niet bepaald lekker smaakte - appelmoes met geitenzweet is geen goede combinatie.

Op het grasveldje was het absolute hoogtepunt van de dag: een ritje op de ezel. Tobin mocht erop en Emma liep mee. Tobin vond het geweldig. Ik ook, want Tobin's eerste ezelritje levert natuurlijk tal van mooie fotomomentjes op. Na het ritje liep hij steeds weer naar de geparkeerde ezels toe en keek ze vol verwachting aan. "Wil je nog een keer, Tobin?" "Jaaaaaaaaaaa!!!!". Ik geloof dat ik hem nog nooit zo hartgrondig ja heb horen zeggen. Dus nog maar een tweede ritje en nog meer fotomomentjes, nu met mij naast de ezel en Tobin erop.

Die fotomomentjes hebben we trouwens geweten. Nu Tobin weet dat er foto's van het hele gebeuren zijn, neemt hij ons steeds mee naar de computer en zegt dan met zijn liefste lach "Eesel! Keer*! Ja? Ja?" Zie dat maar eens te weerstaan :-)

Was dit nu inderdaad de toeristenattractie van het jaar? Nou nee. Maar als je toch in de buurt woont, beslist de moeite waard om eens een keer langs te gaan, zeker als je kinderen hebt.

*"Keer" betekent "nog een keer"

Koopzondag? Hoezo koopzondag?

2010-03-30T22:05:00.006+13:00

Dit weekeinde is het Pasen, en dat betekent geen 3, maar 4 dagen vrij. In NZ heeft op Goede Vrijdag nl. niet alleen het overheidspersoneel, maar het hele land vrij. Het is zelfs zo erg dat de winkels niet open mogen zijn, net zoals op Eerste Paasdag en op Eerste Kerstdag.

In NL is er nu al een decennium het hele ge-emmer over koopzondagen ja of nee, in NZ hebben ze de 7-daagse koopweek al een paar decennia geleden omarmd. Kopen zul je kunnen, op elke dag van de week, en als het om supermarkten in de grotere steden gaat nog tot middernacht. Er zijn hier in Christchurch zelfs een of twee die de hele nacht open zijn.

Dit op elk moment je bammetjes kunnen halen gaat natuurlijk wel wennen. Het is dan ook behoorlijk behelpen op die drie dagen per jaar dat je dat niet kunt. Dan moet je plotseling vooruit gaan plannen, iets waar Nieuw Zeelanders sowieso nog nooit van hebben gehoord. Er zijn daarom ook hevige discussies aan de gang of die vrije dagen voor het winkelpersoneel niet gewoon afgeschaft kunnen worden. Als mensen die dag willen werken, of liever gezegd, als hun baas wil dat ze werken en ze geen nee durven te zeggen omdat je hier om elke willekeurige reden ontslagen wordt, dan moet dat toch kunnen?

Hoe het ook zij, wij hebben lekker 4 dagen vrij. We hebben overwogen om 4 dagen de hort op te gaan net zoals de rest van NZ. We wonen nl. in Christchurch en als je dan iets leuks wilt gaan doen, doe je dat natuurlijk niet in Christchurch maar op honderden kilometers afstand want het gras is daar altijd groener.

Maar waarom het ver zoeken als je het ook dichtbij kunt vinden? Tja eh... in deze tijd van milieubewust op vakantie gaan zullen we onze zgn. "carbon footprint" (het resultaat als je weer eens met je maat rubberboot schoenen op het carbonpapier bent gaan staan) dan maar proberen te beperken door met de Pasen lekker allerlei toeristische uitstapjes te maken in onze eigen stad: Christchurch!!

Kopuh kopuh kopuh?

2010-03-15T23:31:00.027+13:00

Beste mensen, ons huis staat te koop. Koop het vooral. Al je dromen zullen uitkomen en je zult intens gelukkig worden. Als je ons huis maar koopt. Werkelijk waar.

Stuur dit binnen 10 minuten door naar alle mensen in je adresboek, inclusief ons. Anders zal je een verschrikkelijkste rampspoed overkomen. Tenzij je ons huis koopt natuurlijk, want dan treedt automatisch het intens gelukkig worden in werking.

Chinees lampionnenfestival

2010-03-07T23:29:00.071+13:00

Vandaag was het Chinees Nieuwjaar, en begon het Chinese jaar van de tijger (en wat doet de tijger, Tobin? GRRRRRRR!!!!).

Om dat te vieren werd dit weekend het Chinese lampionnenfestival gehouden. Het zesde alweer in Christchurch, het begint een echte traditie te worden. Drie jaar geleden waren we er samen ook al eens naartoe geweest. Deze keer ben ik alleen gegaan, want ja, Tobin moest natuurlijk wel een beetje op tijd naar bed.

Net zoals de vorige keer waren er allemaal leuke taferelen opgebouwd met lampion-poppen. Ook stonden er weer overal kraampjes met Chinese etenswaren en kunst.

De punters van Christchurch zagen de kans schoon om nog een extra zakcentje te verdienen en boden voor 5 Euro een verlicht boottochtje aan. Dat zag er erg gezellig uit. Kortom, het was allemaal erg leuk en zeer de moeite waard.

Na anderhalf uur kijken en foto's maken ben ik weer teruggegaan naar de parkeergarage, waar ik maar liefst 50 Eurocent moest betalen. Het eerste uur is daar nl. gratis, en daarna kost het één Euro per uur. En deze parkeergarage is dus midden in het centrum van de stad... Moet je in Nederland mee aankomen, zulke prijzen :-)

Beeeah!!

2010-02-19T23:27:00.013+13:00

(Beer, dus)

Hazes wordt helemaal gek

2010-01-31T23:26:00.067+13:00

Slechts een dag na de uitvoering van de buskers was het alweer prijs: de Tip Top Kite Day. Tip Top is een Nieuw Zeelands merk dat alles dat eetbaar is verkoopt, van brood tot ijs. Een soort Unilever dus, alleen wat kleiner.

Elk jaar sponsort Tip Top in Christchurch een vliegerdag. En aangezien Tobin nu wel in een leeftijd begint te komen dat hij dat leuk gaat vinden zijn we daar naartoe gegaan.

Toen we er aankwamen zag het er al zwart (en blauw, rood, groen, geel en paars) van de vliegers. Zoals je aan de foto's kunt zien zaten er behoorlijke grote tussen.

Tobin vond het allemaal geweldig.

Hij stond steeds al "Huh??"-ende naar de lucht te kijken.

Huh?

Maar uiteindelijk won de modder het toch van de vliegers en deed hij
waar het strand vooral voor bedoeld is: erg vies worden!!!

Straatcircus

2010-01-30T22:51:00.082+13:00

Een jaarlijks terugkerend evenement in Christchurch is het world buskers festival, een 10 dagen durend straattheaterfestival waarbij artiesten uit de hele wereld naar Christchurch komen om daar wat kunstjes te laten zien en vervolgens met de pet rond te gaan.

We waren daar 2 jaar geleden al eens naartoe geweest, en dat was leuk. Maar nu, met onze Tobin - een jongetje van bijna 2 - was het niet echt verstandig te gaan proberen om een half uur op dezelfde plaats te blijven zitten. Ik denk dat er dan iemand anders de show had gestolen dan de artiesten. Als ik hem 10 seconden op schoot heb gehad is het vaak al weer genoeg geweest. :-)

Ik ben dus uiteindelijk maar alleen gegaan, naar twee avondshows. Het weer zat enorm mee, en dat was wel handig want alles vond buiten plaats.

De eerste show was een trapeze- en acrobatenact van het Nieuw Zeelandse Fuse Circus. Dat was erg leuk, vooral omdat het al donker werd en alles sfeervol verlicht werd. Het heette "The Navigators" en ging over een stel mensen op een boot die schipbreuk leden. Tijdens de bootreis en schipbreuk deden ze wat alle bootreizigers normaalgesproken ook zouden doen: aan de trapeze hangen, op elkaar klimmen en idiote sprongen maken. Dus het was net echt.

De tweede show was een fire show van het Britse FlameOz. Vuurhoepels, vuurstokken, vuurzwaarden, en een man met drie ballen. Die ballen balanceerde hij op zijn hand zo dat ze bewogen maar toch stilstonden. Erg apart. Ik weet niet of de show een bepaald thema had want het verhaal was me niet helemaal duidelijk. Maar het ging over vuur, zo veel heb ik nog wel meegekregen. En dat zag er natuurlijk ook erg mooi en spectaculair uit.

In short, I have great nuts. (kortom, ik heb geweldige noten)

Meer honger of meer slaap?

2010-01-20T23:18:00.001+13:00

Tja, wat is het... meer honger naar brood met lekkere pasta, of meer slaap? Meer slaap dus :-)

Niet dat je bed trouwens bedoeld is om recht in te liggen of zo...

Plens

2010-01-18T13:20:00.127+13:00

Een groot deel van de Nieuw Zeelandse elektriciteitsvoorziening bestaat uit waterkrachtcentrales. NZ heeft namelijk heel veel rivieren, en een waterkrachtcentrale is natuurlijk een heel mooie bron van milieuvriendelijke stroom, zo lang je het onder water zetten van grote stukken natuur tenminste niet meerekent.

Het idee van een waterkrachtcentrale is simpel: je maakt een stuwmeer met een dam, en dan laat je het water door pijpen naar beneden stromen, en dat water drijft dan een aantal turbines (hele grote dynamo's, zeg maar) aan. Op de foto hier beneden van de Benmore Dam zie je de pijpen aan de linkerkant, en de dam in het midden.

Nu is het zo dat het grootste gedeelte van de tijd de turbines ongeveer net zo veel water gebruiken als dat de rivier aanvoert, want daar is het hele zaakje op gebouwd. Alleen, de aanvoer van de rivier wil nog wel eens wisselen. Soms valt er erg weinig regen en dan wordt de waterstand in het meer erg laag. In een lange tijd van droogte wordt NZ daarom soms massaal aan het energiebesparen gezet, want anders kan de stroom wel eens gaan uitvallen.

Aan de andere kant, soms komt het wel eens continu met bakken uit de hemel (vooral de Nederlandse lezers zullen dit herkennen, maar in NZ gebeurt dat dus ook af en toe), en dan stijgt het peil in het meer. Heel af en toe stijgt het peil in het meer dan zo hard, dat ze even een kraan open moeten zetten want anders gaat de dam overstromen. Die kraan noemen ze een "noodoverlaat", of "spillway" in het Engels.

Een spillway is een kunstmatige waterweg die het overtollige water moet afvoeren. Aan de bovenkant zitten een paar enorme verplaatsbare stalen deuren, die ze meer of minder open kunnen zetten. Als de deuren open staan stroomt het water vervolgens met een noodgang naar beneden de rivier in. En dat kan behoorlijk spectaculair zijn.

Spectaculair genoeg om naar te gaan kijken als het gebeurt (meestal gebeurt het maar eens in de paar jaar), en dit weekend was het dan zo ver. Het heeft de afgelopen weken erg veel geregend in de bergen, en op het nieuws hadden ze gezegd dat de dammen nu aan het overlaten waren. Dus ben ik er met mijn vader maar eens heen gereden om even een kijkje te nemen. En we werden niet teleurgesteld.

We zijn begonnen bij de Benmore Dam (die je op de bovenste foto kunt zien), een van de grootste dammen van het zuidelijk halfrond. De dam is 110 meter hoog en bijna 900 meter breed, en heeft als gevolg dus ook een behoorlijk grote spillway. Om te voorkomen dat het aanstormende water een gat in het meer zou graven, hebben ze aan het einde van de spillway een opstaand randje gemaakt zodat het water als een douche over de rivier wordt uitgestort. En dat ziet er zoals je kunt zien erg leuk uit.

Als je kijkt naar de bomen die naast de spillway staan kun je een beetje zien hoe groot die douche eigenlijk is. Je kon aan de overkant van het meer helemaal de waterdruppeltjes in je gezicht voelen, erg indrukwekkend, en erg mooi.

De Benmore Dam is de eerste van drie dammen in de Waitaki rivier, en als ze hier aan het overlaten zijn, dan zijn ze dat bij de andere dammen waarschijnlijk ook. En inderdaad, de tweede dam, de Aviemore Dam, was ook aan het overlaten.

Deze overlaat zag er heel anders uit dan bij Benmore. Veel steiler, en geen opstaand randje. Maar daarom niet minder spectaculair. Je kon er vlak bij komen en dan merk je pas hoe groot die constructie is (op de foto kun je rechtsonder mijn vader zien staan) en hoe veel kracht er achter het water zit.

Je voelde echt de aarde trillen en het was natuurlijk ook een hels kabaal. Bedenk maar eens hoe het is om 1000 wc's tegelijk door te spoelen...

Na Aviemore zijn we nog doorgereden naar de derde dam in het rijtje, de Waitaki dam. Deze dam was een stuk lager dan de andere, maar dat is ook niet zo verwonderlijk want deze dam is nog gebouwd met noest handwerk: pikhouweel en shovel, en verder geen zware machinerie.

De Waitaki dam heeft een andere spillway dan de andere twee dammen: deze heeft geen deuren die worden opengezet, maar gewoon een betonnen rand die vanzelf overstroomt als het niveau in het meer te hoog wordt. En ook deze rand was aan het overstromen, dus hadden we het rijtje mooi compleet.

Al met al de moeite meer dan waard!

VerhandelMij

2010-01-11T21:56:00.002+13:00

De Nieuw Zeelandse versie van Marktplaats/Ebay heet TradeMe. TradeMe is een web site waar je veilingen kunt houden. Aangezien wij gaan verhuizen en tegelijkertijd ons oude boeltje een beetje willen opruimen, werd het tijd om maar eens wat spulletjes te koop aan te bieden. En ik moet zeggen, het werkt toch wel behoorlijk verslavend, die veilingen. Vooral als je ziet wat je hier in NZ nog kunt krijgen voor tweedehands spullen. Wat dacht je van 75 Euro voor een oude verroeste fiets? 25 Euro voor 2 oude houten keukenstoeltjes?

De klap op de vuurpijl was toch wel de verkoop van onze fietshelmen. 2 Jaar geleden kregen we 2 fietsen, en vol goede moed kocht ik toen 2 fietshelmen want die zijn hier in NZ verplicht. Alleen we hebben ze niet echt veel gebruikt. De herenfiets was voor mij net iets te laag (de mensen zijn in NZ gemiddeld ongeveer 10 cm korter dan in NL) en dat trapte heel vervelend. En Emma durfde de weg niet op want je hebt hier geen aparte fietspaden en de automobilisten houden niet echt rekening met fietsers. Een van Emma's collega's zei zelfs een keer in alle ernst dat hij expres zo dicht mogelijk langs fietsers heen reed om ze te laten schrikken of van de weg af te duwen. Zo gaat dat hier.

Dus dan maar niet fietsen. Tenminste, dat voerde ze aan als reden. Stiekum denk ik dat de verplichte helm toch ook wel meespeelde, want die zou haar coupe natuurlijk aardig ruïneren. Maar dat houden we maar even onder ons :-)

Goed, de fietshelmen werden dus op TradeMe gezet. 2 jaar geleden waren ze nieuw 15 Euro. Dat had ik er duidelijk bij gezet. Het eerste bod had ik op 5 Euro gezet, en de "buy now" prijs was 10 Euro. Het bieden begon, en kwam steeds dichter bij de 10 Euro. En ging er gewoon OVERHEEN???!!! Tja, als je meer wilt bieden dan de maximum prijs, mij best. Uiteindelijk kwam het eindbod uit op 12,50 Euro. Voor een helm die nieuw 15 Euro gekost heeft, 2 jaar terug.De andere helm ging ook doodleuk over de "buy now" prijs heen en is uiteindelijk voor 11,50 verkocht.

TradeMe, I love it!!! :-)

BOXING DAY SALE!!!!

2009-12-26T19:32:00.005+13:00

Op tweede Kerstdag heb je lekker vrij. Dus wat ga je dan doen? Lekker ~~relaxen~~ winkelen!! Omdat ze hier vlak voor de Kerst nog niet genoeg stress gehad hebben, houden ze de uitverkoop van het jaar hier op tweede Kerstdag. Bijna alle winkels doen mee met 20%-50% korting op alle artikelen, ALLEEN VANDAAG!! Het is dus zaak om zo vroeg mogelijk zo veel mogelijk winkels af te gaan om alle dealtjes nog te kunnen bemachtigen, anders loop je het allemaal mis... Ook als je grote aankopen wilt doen heb je weinig bedenktijd, want morgen is het allemaal weer veel duurder. Hoe meer je koopt, hoe meer je ~~uitgeeft~~ bespaart. En aangezien veel mensen het geld voor Januari vlak voor Kerst al gekregen hebben, hebben ze toch geld zat om uit te geven. Dat ze in Januari ook nog moeten eten denken ze maar even niet bij na...

Het is dus een drukke dag, die tweede Kerstdag. De naam boxing day komt uit de tijd dat de armen met doosjes kwamen bedelen voor de overblijfselen van het Kerstmaal van de rijken, maar hier in NZ is het heden ten dage ook wel van toepassing... op geen enkele andere dag lopen mensen met zo veel dozen de winkel uit.

Ik had een nieuwe harddisk nodig dus ik ben vandaag even bij Harvey Norman langsgegaan (een soort mix tussen de Mediamarkt, V&D en de Ikea). Maar toen ik de rij voor de kassa zag - tot achteraan in de winkel - heb ik maar weer rechtsomkeert gemaakt. Zo hard had ik die harddisk nou ook weer niet nodig, Wat een gekkenhuis. :-)

A very Kiwi Christmas

2009-12-26T00:08:00.010+13:00

Eerste Kerstdag is voor de gemiddelde Kiwi de belangrijkste dag van het jaar. Op die dag ben je met de hele familie bij elkaar rond de kerstboom, en laat je zien hoeveel je van elkaar houdt door veel en vooral dure cadeaus aan elkaar te geven. Maakt niet uit of je het geld ervoor hebt, daar hebben we credit cards voor (à 20% rente). De commercie speelt hier natuurlijk gretig op in, rond februari beginnen ze al met spaarkaarten waarop je cadeaus of kerstpakketten voor Kerst bij elkaar kunt sparen. Christmas every day dus, of in ieder geval elke dag kerstzegeltjes plakken en bonnetjes sparen.

Kerstmis is een van de weinige dagen in het jaar dat echt bijna iedereen vrij is, zelfs het supermarktpersoneel (dat is in de Nieuw Zeelandse 7-dagen economie heel erg bijzonder). Op Kerstochtend is dus werkelijk iedereen met de familie aan het brunchen. Je kunt op dat moment in het normaalgesproken drukke centrum van Christchurch dan ook een kanon afschieten. Een beetje vergelijkbaar met een avond dat het Nederlands elftal in een finale staat. :-)

Wij laten het allemaal maar een beetje langs ons heen glijden. Grote en veel cadeaus voor heel veel mensen hebben we in NL ook al nooit aan gedaan en we zijn er hier niet mee begonnen. Ook is het Kerst vieren in de zomer niet echt Kerst voor een winterkerstvierder: tegen de tijd dat je ook echt kunt zien dat de lampjes in de boom aan zijn, moet je naar bed. Dus ja, de ballen glinsteren mooi... maar dan in het zonlicht.

Best erg leuk allemaal hoor, barbecuen op eerste Kerstdag en daarna lekker 2 weken vrij hebben omdat de zomervakantie begint. Is weer eens iets anders. Maar Kerst... nee. :-)

Werk aan het huis

2009-12-20T21:44:00.006+13:00

We hebben besloten ons huis te gaan verkopen, en dat houdt in dat allemaal klusjes nog even snel gedaan moeten worden. Want in NZ maak je niet je huis mooi om er zelf leuk in te wonen. Nee, je maakt je huis leuk als je er weggaat, zodat anderen dan een goede prijs overhebben voor jouw smaak, en daar vervolgens nog jaren tegenaan gaan kijken.

Als goed geïntegreerde Nieuw Zeelanders gebruiken we de zomerkerstvakantie om het huis op te knappen. Waarom lekker op vakantie gaan als je ook aan je huis kunt werken. We staan er soms versteld van hoe weinig sommige Kiwi's van hun mooie land gezien hebben, en naast geldgebrek is tijdgebrek wegens werken aan het huis toch wel een van de grootste redenen. Wij hebben overigens niets te klagen, want we zijn in oktober al lekker een paar weken weggeweest in eigen land.

Wat moet er zoal nog gebeuren:
-Houtwormgaatjes inspuiten, afdekken en overschilderen
-Een paar rotte plekken in het buitenhout uitbikken opvullen en overschilderen
-Flinke stukken hout waar de verf is gaan bladderen schuren en overschilderen
-De nieuwe wand + kozijn die een paar maanden geleden geplaatst zijn afschilderen
-De badkamer schilderen
-Alvast dingen inpakken voor de opslag (als er minder in je huis staat lijkt het groter, dus de helft van de meubels gaat naar de opslag)

Ik denk dat wij ons wel gaan vermaken deze zomervakantie.

Nog maar weer een zonsondergang

2009-12-13T22:22:00.014+13:00

Op ongeveer 10 minuten rijden bij ons vandaan ligt een mooi strand met rotsen, Sumner Beach. We gaan daar met zijn drieën regelmatig heen om te wandelen, of een ijsje te eten, of de meeuwen aan de diarree te voeren met bergen friet.

Deze avond zag het ernaar uit dat er wel een aardige zonsondergang in zat. Tobin lag al in bed, dus ben ik er maar even alleen naartoe gereden. En zoals je kunt zien: niet voor niets :-)

Zoemmm

2009-11-21T23:47:00.031+13:00

Hier in NZ hebben ze hommels, net als in NL. Maar hier zijn het niet zo maar hommels, ze zijn ongeveer dubbel zo dik als die in NL. Wat een joekels zeg. Maar goed, dat is niet erg, want hommels zijn leuk. Ze steken vrijwel nooit en ze hebben zo'n lekkere bas-zoem. En dan hebben ze ook nog zo'n lief aaibaar vachtje. Nee, ik mag ze wel, die hommels.

En ze mogen mij ook. Want zo af en toe komt er een hommel die der dagen zat en het leven moe is bij mij uithuilen. Als hommelpsycholoog heb ik al lang ontdekt dat zo'n hommeldepressie vaak gewoon te wijten is aan suikertekort. Na de nodige peptalk zet ik daarom vervolgens de hommel op een schoteltje met honing en hop... daar gaat de stofzuigerslang naar beneden en zuigen maar. Na een paar minuten is hij (of zij) weer helemaal bijgekomen en vliegt weer de wijde wereld in.

Zooooo..... ook weer opgelost.

Zomaar een zonsondergang...

2009-11-14T23:41:00.003+13:00

...bij ons achter het huis