Moettie wakte

Bij ons op het bungalowpark staan 3 grote vuilnisvaten waar iedereen geacht wordt zijn vuilniszakken in te deponeren. Eén keer in de week komt dan een vrachtwagen die ze leegt, wat Tobin natuurlijk machtig interessant vindt.

Maar een hele week wachten, dat is toch wel erg lang hoor. Tja, het is niet anders, want "de vrachtwagen moet wachten totdat de grote vuilnisbak helemaal vol is" heb ik hem uitgelegd. Elke dag moet ik daarom wel een paar keer per dag met hem naar de vuilnisvaten om te kijken hoe vol ze nu alweer zijn. Tobin wil dan een paar keer in elk vuilnisvat kijken en vertelt me geduldig dat "moettie ete wakte tot de vrachtwagen helemaal vol is". Precies, jij hebt het begrepen Tobin ;-)

Maar vandaag was het dan zover. Het dakraam van ons huisje kijkt precies uit over de vuilnisvaten en elke week sta ik dus met Tobin uit het raam te kijken naar hoe de grote zakken uit de grote gaten gehesen worden, en geleegd worden in de vrachtwagen. Erg indrukwekkend allemaal voor het kleine mannetje. En nu moettie weer ete een weekje wakte...

Ouwehands dierenpark speeltuin

Over een paar dagen is mijn lamballenbestaan zonder baan ten einde, dus heb ik vandaag nog maar even van de mogelijkheid gebruik gemaakt om met Tobin naar Ouwehands Dierenpark te gaan. Hij is continu met beestjes bezig, dus een tripje naar de dierentuin zou hij wel leuk vinden, dacht ik.

Nou, het was inderdaad een doorslaand succes! Hij vond het helemaal geweldig. De grote olifantenglijbaan, het waterballet-klimrek, de ijsberenglijbaan en alle andere speeltoestellen zijn wel twintig keer beklommen en vanaf geroetsjt.

Dieren bekijken? Annere kant op papa! DEESE kant op!! Kom papa, kom! Glijbaan! We hebben dus genoten in Ouwehands Speeltuin. De dieren bekijken doen we de volgende keer nog wel eens.

De laatste dagen in Ashburton

En toen begon de klok echt af te tikken. Morgen zitten we alweer in het vliegtuig. De laatste dagen in NZ zitten erop.

Tobin heeft deze dagen goed besteed door lekker met Opa & Oma te spelen, thuis en in de speeltuin. Hij heeft een zoekspel bedacht, waarbij hij iets verstopt en dan samen met O&O expres op allerlei plaatsen gaat zoeken ("zoeken, zoeken, zoeken") behalve de goeie. Uiteindelijk vinden ze het en dan volgt het enthousiast "Aaaah DAAR is het!". Waarna het hele gebeuren weer van voren af aan begint. Tja, het houdt ze van de straat he.

Ook tijdens het eten werd Opa ingeschakeld om bij elk hapje voor vliegtuig te spelen. En alle koeien en schapen in de wei van de buren zijn uitgebreid meerdere malen bezocht. Ja, die Tobin weet al goed hoe hij Opa achter zijn karretje moet spannen.

We zullen ze erg missen.

Vandaag zijn we naar Christchurch vertrokken en slapen vannacht op een camping vlakbij het vliegveld. En morgen om 11:00 is het gedaan.

Toch wel een vreemd gevoel, verdrietig om thuis weg te gaan (en de mensen die daarbij horen) en uitkijken naar thuis aan te komen (en de mensen die dààrbij horen) tegelijk. Het is een kleine wereld, maar soms zou ik willen dat hij toch minder groot was.

Hiep Hiep Hoera!

Vandaag hebben we samen met Opa&Oma NL èn Opa&Oma NZ Tobin's verjaardag gevierd. Ik denk niet dat hij helemaal snapte wat er aan de hand was, maar leuk vond hij het in ieder geval wel :-)

Lekker spelen

Dat Opa en Oma er zijn dat zal Tobin weten ook! "Oma" en "snoep" zijn nu al synoniemen geworden. Ze hebben ook allemaal verschillende soorten lekkere "a-slagge" (hagelslag) uit NL meegenomen die hij nu elke morgen op zijn brood krijgt. En zo ongeveer elke dag krijgt hij wel weer een nieuw cadeautje.
Als ze straks weer weg zijn is het dus een verwend nest geworden, maar dat zien we dan wel. Laat hem eerst maar eens lekker genieten van ze en spelen met ze. Zoals vandaag in Hagley Park, het grote park van Christchurch.

Herfst!

In NL gaat het nu volop naar de zomer toe, maar hier zijn de dagen al weer flink aan het korten.

 

  En dat levert een hoop lol op!

What a difference a day makes

Het gaat weer eens lekker op zijn Nieuw Zeelands. De ene dag is het 27 graden en prachtig weer, de volgende dag is het 12 graden met een gure wind. Het is herfst en dat zullen we weten ook. Gelukkig hadden ze dit al twee dagen geleden voorspeld, dus hadden we voor vandaag een persoonlijke toeristische attraktie ingepland: een gezellig dagje naar Opa & Oma in Ashburton.

Eeeehh... Ashburton?? Dat ligt toch op 100 km afstand? Hoe zat het ook al weer met dat "carbon footprint"-voornemen? Ja hallo, als ze hier gaan valsspelen met rotweer, dan hoeven wij ons natuurlijk ook niet meer te houden aan onze goede milieu-voornemens. Het waait sowieso wel hard genoeg nu dat de uitlaatgassen gewoon wegwaaien. Is dat probleem ook weer opgelost.

Het was bij O&O weer eens ouderwets gezellig: binnen is het lekker warm, laat het buiten maar rotweer zijn. Maar ja, Tobin zag door het raam die mooie grote tuin met weiland ernaast, en toen hij door het slopen van de spullen binnen heen was, kreeg hij het toch op zijn heupen en wilde naar buiten. En dat was natuurlijk het perfecte klusje voor Opa. Laat Opa maar lekker met zijn kleinzoon in de kou gaan staan te vernikkelen, kunnen ze mooi samen hun onderlinge band verstevigen. Al was het alleen maar omdat ze los van elkaar wegwaaien.

Eenmaal buiten bleek dat de bomenrij om de tuin toch aardig de wind tegenhield, dus het was nog wel te doen. Tobin wilde meteen naar de wei van de buren, want daar stonden een paar koeien. En beesten, dat is het natuurlijk nog steeds helemaal.

Keik!! Koe!!

 Haaaaaiii

Nadat Opa aan Tobin nog uitgebreid alle bomen in hun tuin had laten zien, was het buitenavontuur afgelopen en kwamen ze weer naar binnen in de knusse warmte. Totdat Tobin een kwartiertje later weer voor de deur ging staan... "Kom! Koe! Kom! Koe!".

Veel plezier Opa...

Beeheheestjes, Bééhehééstjes

In het kader van "lekker weg in eigen stad" zijn we vandaag naar het Willowbank Wildlife Reserve geweest.


Willowbank is volgens henzelf "een van de topattracties in Nieuw Zeeland". Nu vindt elke andere onbenullige toeristenattractie in NZ dat ook, dus die bewering kun je gerust met een korreltje zout nemen... Ze gebruiken waarschijnlijk allemaal hetzelfde marketingbureau :-)

Wat is het dan wel? Een flink vogelpark met grote volières waar je doorheen kunt lopen, en nog wat extra's zoals een grote eenden + regenboogforel + alenvijver (je kunt de alen zelf voeren), een capucijnaapjesrots, een hertenwei met maar één hert dat zich continu verstopt, walibi's, een struisvogel, nog wat meer beesten in kooien en een kinderboerderij met ezelritjes voor de kinderen. Bij de ingang kun je allemaal voer kopen zodat je de beesten en vooral de kinderen een beetje bezig kunt houden tijdens het bezoek.

Tobin is een echte dierenliefhebber en die vond het - afgezien van het incidentje waar hij niet onder de touwen door mocht om de Walibi's van dichtbij te bekijken - allemaal reuze interessant. Hoogtepunten waren toch wel het voeren van de struisvogel ("Vogel! Hoog vogel!"), de kinderboerderij met een paard, geiten, schapen, hongerige hangbuikzwijntjes ("Fak-ke", ik denk steeds dat hij een vies Engels woord zegt), konijnen en lama's en nog veel meer.

Bij de kinderboerderij was een grasveldje en daar hebben we onze lunch opgegeten. Ik had al de nodige beesten van de boerderij geaaid en kwam erachter dat het aflikken van een vinger met door Tobin gedropte en door mij opgeveegde appelmoes niet bepaald lekker smaakte - appelmoes met geitenzweet is geen goede combinatie.

Op het grasveldje was het absolute hoogtepunt van de dag: een ritje op de ezel. Tobin mocht erop en Emma liep mee. Tobin vond het geweldig. Ik ook, want Tobin's eerste ezelritje levert natuurlijk tal van mooie fotomomentjes op. Na het ritje liep hij steeds weer naar de geparkeerde ezels toe en keek ze vol verwachting aan. "Wil je nog een keer, Tobin?" "Jaaaaaaaaaaa!!!!". Ik geloof dat ik hem nog nooit zo hartgrondig ja heb horen zeggen. Dus nog maar een tweede ritje en nog meer fotomomentjes, nu met mij naast de ezel en Tobin erop.

Die fotomomentjes hebben we trouwens geweten. Nu Tobin weet dat er foto's van het hele gebeuren zijn, neemt hij ons steeds mee naar de computer en zegt dan met zijn liefste lach "Eesel! Keer*! Ja? Ja?" Zie dat maar eens te weerstaan :-)

Was dit nu inderdaad de toeristenattractie van het jaar? Nou nee. Maar als je toch in de buurt woont, beslist de moeite waard om eens een keer langs te gaan, zeker als je kinderen hebt.

*"Keer" betekent "nog een keer"

Beeeah!!

(Beer, dus)

Hazes wordt helemaal gek

Slechts een dag na de uitvoering van de buskers was het alweer prijs: de Tip Top Kite Day. Tip Top is een Nieuw Zeelands merk dat alles dat eetbaar is verkoopt, van brood tot ijs. Een soort Unilever dus, alleen wat kleiner.

Elk jaar sponsort Tip Top in Christchurch een vliegerdag. En aangezien Tobin nu wel in een leeftijd begint te komen dat hij dat leuk gaat vinden zijn we daar naartoe gegaan.

Toen we er aankwamen zag het er al zwart (en blauw, rood, groen, geel en paars) van de vliegers. Zoals je aan de foto's kunt zien zaten er behoorlijke grote tussen.

Tobin vond het allemaal geweldig.

Hij stond steeds al "Huh??"-ende naar de lucht te kijken.

Huh?

Maar uiteindelijk won de modder het toch van de vliegers en deed hij
waar het strand vooral voor bedoeld is: erg vies worden!!!

Meer honger of meer slaap?

Tja, wat is het... meer honger naar brood met lekkere pasta, of meer slaap? Meer slaap dus :-)

Niet dat je bed trouwens bedoeld is om recht in te liggen of zo...

Lekker weer thuis!

"Daa!!!"

Ondertussen is voor Tobin het doel van in de auto, uit de auto, niet in je bed maar in de portacot slapen helemaal duidelijk geworden. We zijn gewoon het hele land af aan het reizen om de leukste speeltuinen te vinden. En hier in Wanaka is de meest fantastische van de hele vakantie! Sterker nog, er zijn er 2. Een op de camping die hij vanuit de auto bij aankomst al gezien en aangewezen had ("daa!!!"). Een rode glijbaan met een bocht! Dat ging lekker als mama tenminste een goede glijbroek aan deed. Waar je als moeder allemaal geen rekening mee moet houden!

Maar de meest favoriete is toch wel de speeltuin met de dinosaurus glijbaan. Daar kan Tobin helemaal alleen op en af! Ik heb vaak niet gekeken... Hij is nog zo klein... En de glijbaan zo groot... Maar een lol dat hij had!

De liefde van de man...

Tobin was al een hele tijd wat aan het brabbelen, en hij begon steeds meer woordjes na te zeggen. En best goed ook. Maar hij zei nog geen woordjes uit zichzelf, zonder dat wij ze eerst voorzeiden. Tot vandaag.

En het eerste woordje wat hij vanavond tijdens het eten helemaal uit zichzelf zei, was...........:

"Lekker!"

En dan ook nog op de manier zoals zijn moeder het altijd uitspreekt: "Lèhkkuuhur!". Daar stonden we toch wel even van te kijken.

Niet "Mama", niet "Papa", maar "Lekker". Het geeft wel weer even aan waar zijn prioriteiten liggen, niet? :-)

Vaderdag

In Kiwiland zitten we aan de onderkant van de wereld. Het is dus de wereld op zijn kop... Kerst in de zomer, dag tijdens de NL nacht, ander eten, andere huizen, andere manier van de hond uitlaten, ... en ook Vaderdag is op een andere dag dan in NL, het was vandaag. Dus ben ik vanochtend eens lekker in de watten gelegd. Ik kreeg van Tobin een mooie tekening en een sleutelhanger met digitaal fotolijstje. Kan ik mooi zijn foto's allemaal in stoppen :-)

Maar ja, we zaten wel in een motel en moesten al om 10:00 het veld ruimen dus ik kon niet al te lang in de watten blijven liggen. Auto weer ingeladen, en bovenlangs via de Lewis Pass en Hanmer Springs weer teruggereden naar Christchurch. Vlak voor Hanmer Springs hebben we ons avondeten - wijn met toastjes brie en paté - in de avondzon bij de Hanmer rivier opgegeten. Wat een leven... :-)

Na het eten ben ik met Tobin naar de rivier gelopen, om wat stenen in het water te gooien. Ik dacht dat hij het wel leuk zou vinden als ik er een paar in zou gooien. Nou, hij vond het zo leuk dat hij onmiddellijk zelf allemaal kiezeltjes ging pakken en in het water gooien. Ik stond versteld! Samen met papa stenen in het water gooien. Schoenen nat en koud, mouwen nat en koud, maar een LOL!!!

Helaas, aan alle dingen komt een eind en dus ook aan het stenen gooien, en aan het weekendje weg. Om een uur of 7 waren we weer terug thuis. Met een uitgeputte Tobin, die zo blij was weer thuis te zijn dat AL zijn speelgoed tevoorschijn werd gehaald. Hij wist van gekkigheid niet meer met welk stuk speelgoed hij nou moest spelen, hij had ze allemaal zo lang gemist dat hij even met ALLES moest spelen. Na een flesje gleed hij voldaan in zijn bed en viel lekker in slaap. Oost West, thuis best... :-)

Lentekriebels

Het mag dan momenteel volgens Nederlandse maatstaven hier pas 29 Februari zijn, het weer doet net alsof het gek is en gaat lekker richting lente. Het was vandaag al een graad of 20 met bijna geen wind en een warm zonnetje. De bomen hebben er ook helemaal zin in, onze pruimenbomen en perzikboom in de tuin staan al mooi in bloei.

Om dus lekker te kunnen genieten van alles wat groeit en bloeit in de vroege lente, zijn we op deze zaterdagmiddag naar het grote centrale park van Christchurch gegaan. Kon Tobin tenminste ook even rondhuppelen op de grote grasvelden, dan slaapt hij weer goed! Hij vond het geweldig.

En wat kwam hij daar zo maar tegen tijdens het huppelen? Een meisje!!! Wauwieeeee heee! Zeg lief meisje, wil jij mijn speciaal voorgekloven stokje misschien hebben?

Onze Tobin is altijd al een charmeur geweest... als hij meegaat met boodschappen doen verschijnt er als we bij de kassajuffrouw aankomen een ondeugende glimlach van oor tot oor op zijn gezicht. Ze vallen allemaal ogenblikkelijk in katzwijm voor hem. Maar ja, kassameisjes zijn wel een beetje oud nog he... Dus nu hij een meisje van zijn eigen leeftijd in het zonnige park tegen het lijf huppelde sloeg de vonk wel even vet over.

Helaas kon het geluk niet eeuwig duren en moesten we op een gegeven moment weer naar huis. Met een wazige blik zat hij in het autostoeltje te dromen over zijn liefje. Totdat we bij de KFC gingen eten en hij een paar kleine stukjes kip-popcorn en wat frietjes kreeg. Toen was de liefde snel over. Want als je moet kiezen tussen liefde en frietjes, tja, dan ligt de keuze natuurlijk voor de hand he...

Naar opa & oma

We zijn vandaag (zondag) afgereisd naar Ashburton om Opa & Oma Nieuw Zeeland een bezoekje te brengen. Dat kon nu weer, want ik ben weer beter. Ik ben de afgelopen 6 weken (!) een beetje uit de running geweest met een vervelende verkoudheid die eerst op mijn longen sloeg, toen op mijn stem en toen weer op mijn longen. En ja zo lang je ziek bent kun je maar het beste niet teveel bezoekjes brengen dan spreid je je ziektes ook niet zo in het rond he ;-)

Ik heb het uiteindelijk van Tobin gehad die het natuurlijk weer meenam van het kinderdagverblijf. Hij was er na 3 dagen al weer helemaal overheen. Maar goed, het gaat nu eindelijk weer wat beter dus kan ik ook weer aan het openbare leven deelnemen.


Zo gezegd zo gedaan. Het was erg mooi weer (zonnig en een graad of 15... let wel, het is hier nu eigenlijk januari!!) en Tobin heeft lekker in de grote tuin van Opa & Oma kunnen rondbanjeren totdat hij chagrijnig werd van vermoeidheid. En op de weg terug dus mooi in slaap viel. :-)

Dagje aan het strand

Jullie in NL mogen momenteel dan zomer hebben, hier was het vandaag ook heel aardig winterweer (9 graden, maar geen wind dus niet zo koud) en zijn we daarom met Tobin naar het strand gegaan.

Lekker dik ingepakt rondbanjeren in het zand. Hondjes aaien, aan de hand lopen, in het water stampen, hij vond het geweldig. En wij ook. En daar wonen we nou 10 minuten rijden vanaf :-)

De laatste zonnestralen op de pier van New Brighton