De shampoo is op

In Nederland woonden wij twee straten van een 'Action' af. Action is een winkel die allemaal restpartijen uit heel Europa aankoopt en ze vervolgens tegen spotprijsjes verkoopt. Zo kun je dure parfum voor maar €7 op de kop tikken. Nooit hetzelfde spul in de schappen, maar altijd erg goedkoop.

Toen we al druk aan het inpakken waren voor de container richting NZ, hadden ze plotseling een hele berg van mijn favoriete Dove shampoo op voorraad, voor minder dan de helft van de prijs. Nou kon ik me nog wel herinneren dat in NZ de shampoo redelijk duur was, en op zo'n eilandje is natuurlijk sowieso vast geen fatsoenlijke shampoo te krijgen. En van Dove hebben ze waarschijnlijk helemaal nog nooit gehoord.

Inslaan, dacht ik dus. Even een voorraadje aanleggen voor in NZ. We hebben nu toch een container die die kant opgaat, een doosje shampoo kan er ook nog wel bij. Zo gezegd zo gedaan, en uiteindelijk heeft Emma zo'n 20 flessen met plakband zitten dichtplakken (tegen het lekken), in plastic zakjes zitten doen (ook tegen het lekken) en in een doos gegooid. Ze heeft er zowat een shampoofobie van opgelopen. Ik heb haar in ieder geval sindsdien NOOIT meer Dove shampoo zien gebruiken.

Bij het aanleggen van de voorraad shampoo had ik echter niet helemaal rekening gehouden met de voorraad haar die nog op mijn hoofd aanwezig is. Zoals elke man die zich nog in de ontkenningsfase bevindt had ook ik het aantal overgebleven haren schromelijk overschat. Ik heb dan ook, ondanks dat ik dagelijks mijn haren was, bijna VIER JAAR met al die flessen shampoo gedaan. Niet óp te kríjgen. Als een wonderbaarlijke wassing van de 5000 haren.

Tot vandaag. Het laatste drupje is eruit geperst. De shampoo is op. Mijn haarkameraad is ermee uitgescheiden. Wat nu? Dan maar hier de Dove gaan kopen? Bij elke willekeurige supermarkt die er gewoon schappen vol van blijkt te hebben? Zonder plakbandjes ook nog?

Ik weet het niet. Het voelt toch een beetje onthand. Niet meer vertrouwd. Ik denk dat ik maar terug naar NL verhuis. Terug naar mijn Action. Terug naar mijn shampoo.

Helaas, het mocht niet baten

Jullie in NL hadden het maar luxe, met zo'n finale om 20:30. Wij moesten om 06:30 gaan zitten kijken. En ondanks dat voetbal in NZ helemaal niet zo populair is, had het management van het bedrijf waar ik werk toch een voetbalontbijt om 6:30 georganiseerd.Tja, daar kon ik als Nederlander terwijl mijn land in de finale staat natuurlijk niet ontbreken, dus ik was vanochtend ERG vroeg uit de veren.

Gewapend met mijn door de familie toegestuurde worldcup-survivalpakket toog ik dus naar mijn werk, alwaar ik tot hilariteit van vele collega's behoorlijk uitgedost ten tonele verscheen. Tevergeefs helaas.

Wacht maar. Over 4 jaar doen we het gewoon over, en dan goed. Dit was alleen maar een oefentoernooi! :-)

Australaziatisch voetbal??

Nieuw Zeeland heeft een nationaal voetbalteam. Niet dat dat al te veel voorstelt, want in een land waar alle benen voor het 10e levensjaar al wel eens een keer gebroken zijn door het school-rugby, blijven er niet zo veel talenten over voor dat watjes-spelletje waar echte mannen hun neus sowieso voor ophalen. Voetbal is in NZ net zo populair als cricket in NL. Cricket? Precies, dat bedoel ik.

De hoogste klasse voetbalcompetitie in NZ is daardoor ook onbetaald, een kleine onkostenvergoeding voor de reiskosten en dan houdt het wel op. Er is in het hele land één betaalde voetbalclub, en omdat het een beetje truttig staat om iedere keer de nationale kampioen te worden omdat je het enige team in de competitie bent, mogen ze van de Ozzies (de Australiërs) meespelen in de Australische nationale competitie.

Waarom ook niet: de Ozzies, die een beetje een vriendschappelijke haat-liefde-verhouding met hun kleine NZ broertje hebben (een beetje vergelijkbaar met NL en België), laten geen kans onbenut om de Kiwi's ludiek te vernederen. Als die schapenboeren zich dus zo nodig steeds willen laten inmaken tot vermaak van de Ozzies, kom maar op!

Toen de World Cup eraan kwam was het dan ook wel duidelijk wie van de twee daar het beste resultaat zou gaan behalen: het land dat tenminste echte voetballers heeft. NZ heeft sowieso op een wereldkampioenschap voetbal nog helemaal nooit ook maar één puntje binnengehaald. Dat ze nu überhaupt gekwalificeerd zijn, nou fijn voor ze hoor, maar daar blijft het dan ook wel bij. Alleen die naam al, All-Whites. Kom daar maar eens mee aan in Zuid Afrika. Als ze levend het stadion inkomen mogen ze al van geluk spreken.

Nee dan de Socceroos. Een voetbalteam samengesteld uit het beste van een heel continent. Italië, maak je borst maar nat!

Iedereen keek uit naar de eerste voetbalwedstrijd van de Socceroos. Tegen Duitsland. Dat zou me een thriller worden want OK, Duitsland is toch ook niet echt slecht, maar de Ozzies zouden ze eens even een poepje laten ruiken!

De wedstrijd begon. Wammes! Knal! Beng! Schopperdeschop! En toen stond het 4-0! Voor Duitsland. Oh.

Dat was toch wel een beetje een afgang. Een beetje? Een beetje veel. Nou, tegen de pijn dan maar even de wedstrijd van NZ tegen Slowakije bekijken. Niks beter dan leedvermaak om je eigen pijn te verzachten nietwaar? Probleempje... De eindstand werd 1-1! Toen was de vernedering compleet. Ozzie was helemaal ingemaakt en NZ had zowaar geschiedenis geschreven en gelijkgespeeld... hun eerste punt ooit, op een WK.

De Nieuw Zeelanders waren allemaal buiten zinnen natuurlijk. Voetbal mag dan een watjessport zijn, maar als ze winnen dan zijn het onze watjes! ONZE watjes! ON-ZE Watjes!!

En dat dacht Australië dus ook. Inlijven die hap. In de Australische kranten stond de volgende morgen daarom:

Australasia - Slovakia 1-1

Australasia. Dat betekent Australië, NZ en de eilandjes daar in de buurt bij elkaar. Een Australasian football team?? Sinds wanneer bestaat er een Australasian football team?? Nou eh, sinds vanmorgen, dus. Of ze nou te vernederd waren om NZ de eer te geven die het toekomt, of dat ze gewoon even lekker NZ wilden zieken, ik weet het niet. Misschien wel alletwee.

Hoe het ook zij, het was wel even een beetje tegen het zere been van Nieuw Zeeland. Australië doet dat nl. wel vaker, typisch Nieuw Zeelandse tradities en recepten bestempelen alsof ze in Australië zijn uitgevonden. Zelfs de Nieuw Zeelandse ijsbergen werd even snel een Australische vlag op geplant. En nu de voetballers zeker.

Ja amehoela! Het zijn dus ON-ZE watjes ja, van ons van ons van ons! Willen jullie daar wel eens even van afblijven???

Oranjegekte in NZ

Nederland doet mee aan het WK voetbal en dat zullen ze hier tot in de verste uithoeken der aarde weten ook :-) De familie heeft namelijk onlangs aardig wat attributen opgestuurd zodat we hier in NZ Nederland kunnen supporteren in stijl!

Da's leuk, maar ze wilden ook nog wel even een foto hebben. Hmmm ik weet niet of dat nou zo verstandig is... voor je het weet heb je tegenwoordig 20 miljoen Twitterberichtjes aan je broek hangen als je een videootje op het web zet waarin je met je huig kan klapperen. Maar ja, we missen de Oranjegekte toch wel een beetje hier in het winterse NZ, dus laten we eens even  uit de band springen. Bovendien ben ik een vent, en trek ik dus die onderbroek aan hoor Imke!

Nou goed, daar sta ik dan, op mijn werk ook nog, in een foto die me waarschijnlijk tot in lengte van dagen gaat achtervolgen, bij aanstaande sollicitatiegesprekken met een frons voor me op tafel zal worden gelegd voordat het busje me afvoert, en op de trouwdag van Tobin vast nog wel in een grappig bedoeld stukje zal worden gebruikt om aan te tonen hoe goed het is dat Tobin nu de paternale invloedssfeer gaat verlaten.

Dusseh Nederlands Elftal, ik sta me hier te vernederen ter jullie-er meerdere eer en glorie, het minste wat je dan kunt doen is in ruil even het WK winnen. Akkoord?

Het is POKKEN-WEEEEEER!!!!!

Sinds we terug zijn in Christchurch heeft het bijna aan één stuk door geregend. In de krant staan er allemaal leuke verhandelingen over hoe speciaal dit is, dat er wel 3 lagedrukgebieden boven NZ om elkaar heen aan het dansen zijn, en dat het sinds 36 jaar niet meer zo veel achter elkaar geregend heeft in Christchurch.

Leuk allemaal hoor, dat we hier een stukje historie mogen meemaken waar de meteorologen en masse een brok van in hun keel krijgen. Maar geef ons portie maar aan Fikkie. Ik, Emma en Emma's ouders vinden het gewoon POKKENWEER.

Vandaag bekeek ik toevallig samen met Tobin foto's van dat hij in de zomer in een badje in de tuin aan het spelen was. In een vlaag van nostalgie zei ik tegen hem "weet je nog Tobin, VROEGER, toen het nog niet regende..."

Pa en Ma Spreeuwers hebben afgezien van het museum, dat gelukkig een DAK heeft, de afgelopen week dus ook niet zo heel veel van Christchurch kunnen zien. We hebben met de auto nog een parken-route gevolgd, waarbij we steeds langs parkjes kwamen waar we eruit konden gaan om ze wat beter te bekijken. Ja amehoela, in de stromende regen zeker. Zulke hard core toeristen zijn we nou ook weer niet.

Maar goed, ze waren hier voornamelijk gekomen om Tobin te zien en dat is wel gelukt, ze zitten nu dagenlang met hem op schoot. :-)

Punakaiki

Vandaag was het precies 2 jaar geleden dat Tobin geboren is. Maar dat vieren we pas echt op 29 Mei, zodat Opa & Oma NZ er ook bij kunnen zijn. Vandaag hebben we dus gewoon even gedaan net alsof we gek zijn (de ad remme lezer zal zich nu terecht afvragen of dit voor Emma en mij überhaupt wel mogelijk is) en we bewaren de cadeautjes voor volgende week.

We zijn vandaag naar Punakaiki geweest, een dorpje op zo'n 40 km afstand van Greymouth. Punakaiki is bekend om zijn pancake rocks en blow holes. De pancake rocks zijn hele grappige gelaagde rotsen. Blow holes zijn onderaardse grotjes die aan de ene kant uitkomen op zee, en aan de andere kant een tunnel omhoog hebben. Telkens als er een golf naar binnen stroomt bouwt zich een druk op en komt het naar boven spuiten.

Als het rotweer is dan spuiten ze vaak heel hoog. Maar dat was het nu niet, rotweer. Daar waren we voor weggevlucht, weet u nog wel? En dus spoten ze niet zo hard. Hebben wij weer. Goed, ze spoten nog wel een beetje en dus was het idee wel duidelijk. Ik zei nog tegen mijn schoonouders "Ja maar normaalgesproken spuiten ze veel hoger hoor". Ze knikten met een begrijpend maar ongelovig lachje en dat was dan dat. Ik heb het idee dat ik bij mijn schoonouders een beetje in een geloofwaardigheidscrisis begin te geraken als het op NZ aankomt.

Na het spuitfestijn hebben we geluncht in het eethuisje van Punakaiki. Mijn schoonvader zag dat ze Steak&Mushroom pies verkochten en denkend aan het heerlijke baksel van gisteren kreeg hij meteen zo'n wilde blik in zijn ogen van een leeuw die wil toehappen. En dus terwijl Emma, Tobin, Mama en ik zaten te smullen van heerlijke pompoensoep en wedges, zat Pa een lekkere slappe pie weg te werken die nu een keer wèl precies zo smaakte als alle andere pies in NZ: niet naar meer. "Nou, deze smaakt toch wel een stuk minder lekker dan die van gisteren" zei hij nog. Ik knikte met een begrijpend maar gniffelend "zie je wel" lachje en dat was dan dat... eindelijk gerechtigheid.

Toen we klaar waren met smullen en wegwerken zijn we nog lekker aan een strandje gaan zitten om te kijken naar de zee, de sandflies en de springbeestjes op het zand. Heel grappig... ze leken een beetje op springende made-poppen met pootjes. En ver springen man, die kleine opdonders. Je zou er een vlooiencirkus mee beginnen: Tobin and the Jumping Maggots.

Terug in Greymouth hebben Opa&Oma Tobin's verjaardag toch nog een beetje gevierd door hem op McDonalds te trakteren, wat hij uiteraard erg lekker vond. Als je aan Tobin zou vragen wat hij zich nog van deze dag kan herinneren, is het waarschijnlijk het antwoord volmondig: FRIET!

Mannendag

Vandaag wilden de dames een rustig dagje tutten met Tobin aan zee, dus de heren (ik en m'n schoonvader) zijn er maar alleen op uit getrokken op zoek naar het avontuur. We zijn begonnen met het plaatsje Hokitika te bekijken. Hokitika ligt op zo'n 15 km afstand van Greymouth en is het wereldcentrum van Jade. Voor Nieuw Zeeland dan tenminste :-)

In de bergen van het Zuid Eiland wordt namelijk veel jade gevonden, en dat slijpen de Maori's dan in allerlei mooie vormen. Vroeger maakten ze er niet alleen sierraden van, maar ook wapens zoals een soort afgeplat knuppeltje van jade waarmee je iemand z'n hersens kon inslaan. Als je het mij vraagt zijn er toch wel goedkopere manieren te verzinnen om iemand om zeep te helpen :-) Tegenwoordig gaat het natuurlijk vooral om het grote geld en worden er allerhande attributen van jade aan de toeristen gesleten. Het sieraad op de foto links is een zgn. "twist", die de verbintenis tussen 2 mensen uitbeeldt.

In Hokitika zijn dus allerhande jade-winkeltjes, en wij hebben de jade factory bezocht. Niet alleen voor de mooie uitstalling van alle jade-brouwsels, of om de slijperij waar je van dichtbij kunt zien hoe de jade bewerkt wordt. Dat is allemaal erg interessant hoor, maar de hoofdreden om naar deze winkel te gaan was natuurlijk omdat er een eethuisje bijzat. Wat heb je aan een mooi gezicht als je daarbij niet de inwendige mens een beetje aan kunt dikken.

Zo gezegd zo gedaan, en in het eethuisje heb ik mijn schoonvader getrakteerd op het in NZ meest gegeten junkfood: de hartige "pie". Dit is een rondje van bladerdeeg waar een soortement van ragout in wordt gegoten en dan in de oven gebakken. Afhankelijk van de ragout en hoe lang de pie al op de warmhoudplaat staat voor je 'm koopt, is het resultaat zeer matig tot redelijk aardig, maar meestal toch niet echt om over naar huis te schrijven. En dat is natuurlijk het leukste, je schoonouders kennis laten maken met de rariteiten die hier zo lekker worden gevonden zoals bijvoorbeeld voorgekookte worstjes die smaken als half vloeibare frikandellen, of chips met kipsmaak. En nu dus de pie.

Wij een steak&mushroom pie besteld. Was het toch de lekkerste pie die ik ooit gehad heb! In tegenstelling tot de standaard pie was deze heerlijk sappig, met echte stukken vlees en grote stukken champignon. We hebben heerlijk zitten smikkelen en mijn schoonvader kon helemaal begrijpen dat dit hier heel vaak gegeten werd. "Ja, maar zo lekker smaken ze normaal niet hoor". Hij knikte met een begrijpend maar ongelovig lachje en dat was dan dat. Nou ja, in ieder geval een lekkere hap eraan overgehouden :-)

Nadat de pie op was wilden we ook nog wel even stoer de ruige natuur in - het was tenslotte wel een mannendag - dus zijn we doorgereden naar Lake Kaniere, een mooi meertje waar je ook nog kunt wandelen in het dichte regenwoud.

En ondanks dat het een schitterende dag was kon je in dat woud heel goed het vocht om je heen voelen. Dit is een stuk bos waar de begroeiing zo dicht is dat de zon er bijna niet doorheen komt, en waar het vocht ook nu van de bomen afdrupt. Veel bomen zijn volledig met mos begroeid en ook de paddestoelen welen er tierig.

Maar het is wel lekker fris zo in de schaduw, en zo heel af en toe kunnen we door het dichte gebladerte een glimp van het meer opvangen. Vanaf de berghelling komen kleine stroompjes naar beneden waar we zo af en toe overheen moeten klimmen.

Weer terug bij de auto zijn we nog wezen kijken bij een paradijselijk watervalletje en hebben we in het gezelschap van horden sandflies aan de oever van het meer gestaan. Wij genoten van het meer, zij genoten van ons. Maar het uitzicht was er niet minder mooi om :-)

Toen we weer terug op de camping kwamen hoorden we dat Tobin & Mama & Oma samen naar het vliegveldje van Greymouth waren geweest, waar ze allemaal helikopters hadden zien opstijgen. Dat was natuurlijk errug spannend. En Tobin weet nu wat hij worden wil: piloot!

Wonen in een huis waar je niet mag wonen

Tja, zoals jullie wel weten staat ons huis te koop, maar tot nu toe is er nog niet al te veel belangstelling. En dat is behoorlijk frustrerend, want we hebben flink ons best gedaan om het er zo mooi mogelijk te laten uitzien voor de open homes die de makelaar zoals hier gebruikelijk is elke week houdt.

We hebben onder andere de helft van onze meubels in de opslag gedaan, de computer in de gang gezet en alle andere dingen die je dagelijks nodig hebt in de overgebleven ruimtes gepropt. Dat is dus niet echt handig.

Vroeger hadden we bijvoorbeeld een plankje in de douche waar de deo en het scheerapparaat op stonden. Tegenwoordig mag dat niet meer, want nee, kaarsen staan natuurlijk veel mooier (zo lang je ze niet aansteekt tenminste want dan komen er vlekken op het plafond). Ik buk me dus een hernia om de deo of het scheerapparaat achter uit een kastje te halen. Verder staan in de keuken nu alle borden en kopjes op een andere plaats dan ze stonden, en telkens als ik iets wil pakken dat je niet elke dag nodig hebt krijg ik "dat is al ingepakt" te horen.

Emma's zus reageerde op de foto's van ons huis "wat netjes... woont daar eigenlijk wel iemand?" En het antwoord is wat mij betreft een hartgrondig "Nee!". Tenminste, we slapen er wel, maar wonen? Eeeeh... tja :-)

We hopen dus maar op een snelle verkoop... :-)

Misschien toch maar weer eens op dieet...

 Da's wel even schrikken, zo'n schotelspiegel :-)

What a difference a day makes

Het gaat weer eens lekker op zijn Nieuw Zeelands. De ene dag is het 27 graden en prachtig weer, de volgende dag is het 12 graden met een gure wind. Het is herfst en dat zullen we weten ook. Gelukkig hadden ze dit al twee dagen geleden voorspeld, dus hadden we voor vandaag een persoonlijke toeristische attraktie ingepland: een gezellig dagje naar Opa & Oma in Ashburton.

Eeeehh... Ashburton?? Dat ligt toch op 100 km afstand? Hoe zat het ook al weer met dat "carbon footprint"-voornemen? Ja hallo, als ze hier gaan valsspelen met rotweer, dan hoeven wij ons natuurlijk ook niet meer te houden aan onze goede milieu-voornemens. Het waait sowieso wel hard genoeg nu dat de uitlaatgassen gewoon wegwaaien. Is dat probleem ook weer opgelost.

Het was bij O&O weer eens ouderwets gezellig: binnen is het lekker warm, laat het buiten maar rotweer zijn. Maar ja, Tobin zag door het raam die mooie grote tuin met weiland ernaast, en toen hij door het slopen van de spullen binnen heen was, kreeg hij het toch op zijn heupen en wilde naar buiten. En dat was natuurlijk het perfecte klusje voor Opa. Laat Opa maar lekker met zijn kleinzoon in de kou gaan staan te vernikkelen, kunnen ze mooi samen hun onderlinge band verstevigen. Al was het alleen maar omdat ze los van elkaar wegwaaien.

Eenmaal buiten bleek dat de bomenrij om de tuin toch aardig de wind tegenhield, dus het was nog wel te doen. Tobin wilde meteen naar de wei van de buren, want daar stonden een paar koeien. En beesten, dat is het natuurlijk nog steeds helemaal.

Keik!! Koe!!

 Haaaaaiii

Nadat Opa aan Tobin nog uitgebreid alle bomen in hun tuin had laten zien, was het buitenavontuur afgelopen en kwamen ze weer naar binnen in de knusse warmte. Totdat Tobin een kwartiertje later weer voor de deur ging staan... "Kom! Koe! Kom! Koe!".

Veel plezier Opa...

Koopzondag? Hoezo koopzondag?

Dit weekeinde is het Pasen, en dat betekent geen 3, maar 4 dagen vrij. In NZ heeft op Goede Vrijdag nl. niet alleen het overheidspersoneel, maar het hele land vrij. Het is zelfs zo erg dat de winkels niet open mogen zijn, net zoals op Eerste Paasdag en op Eerste Kerstdag.

In NL is er nu al een decennium het hele ge-emmer over koopzondagen ja of nee, in NZ hebben ze de 7-daagse koopweek al een paar decennia geleden omarmd. Kopen zul je kunnen, op elke dag van de week, en als het om supermarkten in de grotere steden gaat nog tot middernacht. Er zijn hier in Christchurch zelfs een of twee die de hele nacht open zijn.

Dit op elk moment je bammetjes kunnen halen gaat natuurlijk wel wennen. Het is dan ook behoorlijk behelpen op die drie dagen per jaar dat je dat niet kunt. Dan moet je plotseling vooruit gaan plannen, iets waar Nieuw Zeelanders sowieso nog nooit van hebben gehoord. Er zijn daarom ook hevige discussies aan de gang of die vrije dagen voor het winkelpersoneel niet gewoon afgeschaft kunnen worden. Als mensen die dag willen werken, of liever gezegd, als hun baas wil dat ze werken en ze geen nee durven te zeggen omdat je hier om elke willekeurige reden ontslagen wordt, dan moet dat toch kunnen?

Hoe het ook zij, wij hebben lekker 4 dagen vrij. We hebben overwogen om 4 dagen de hort op te gaan net zoals de rest van NZ. We wonen nl. in Christchurch en als je dan iets leuks wilt gaan doen, doe je dat natuurlijk niet in Christchurch maar op honderden kilometers afstand want het gras is daar altijd groener.

Maar waarom het ver zoeken als je het ook dichtbij kunt vinden? Tja eh... in deze tijd van milieubewust op vakantie gaan zullen we onze zgn. "carbon footprint" (het resultaat als je weer eens met je maat rubberboot schoenen op het carbonpapier bent gaan staan) dan maar proberen te beperken door met de Pasen lekker allerlei toeristische uitstapjes te maken in onze eigen stad: Christchurch!!

Kopuh kopuh kopuh?

Beste mensen, ons huis staat te koop. Koop het vooral. Al je dromen zullen uitkomen en je zult intens gelukkig worden. Als je ons huis maar koopt. Werkelijk waar.

Stuur dit binnen 10 minuten door naar alle mensen in je adresboek, inclusief ons. Anders zal je een verschrikkelijkste rampspoed overkomen. Tenzij je ons huis koopt natuurlijk, want dan treedt automatisch het intens gelukkig worden in werking.

Beeeah!!

(Beer, dus)

Meer honger of meer slaap?

Tja, wat is het... meer honger naar brood met lekkere pasta, of meer slaap? Meer slaap dus :-)

Niet dat je bed trouwens bedoeld is om recht in te liggen of zo...

BOXING DAY SALE!!!!

Op tweede Kerstdag heb je lekker vrij. Dus wat ga je dan doen? Lekker relaxen winkelen!! Omdat ze hier vlak voor de Kerst nog niet genoeg stress gehad hebben, houden ze de uitverkoop van het jaar hier op tweede Kerstdag. Bijna alle winkels doen mee met 20%-50% korting op alle artikelen, ALLEEN VANDAAG!! Het is dus zaak om zo vroeg mogelijk zo veel mogelijk winkels af te gaan om alle dealtjes nog te kunnen bemachtigen, anders loop je het allemaal mis... Ook als je grote aankopen wilt doen heb je weinig bedenktijd, want morgen is het allemaal weer veel duurder. Hoe meer je koopt, hoe meer je uitgeeft bespaart. En aangezien veel mensen het geld voor Januari vlak voor Kerst al gekregen hebben, hebben ze toch geld zat om uit te geven. Dat ze in Januari ook nog moeten eten denken ze maar even niet bij na...

Het is dus een drukke dag, die tweede Kerstdag. De naam boxing day komt uit de tijd dat de armen met doosjes kwamen bedelen voor de overblijfselen van het Kerstmaal van de rijken, maar hier in NZ is het heden ten dage ook wel van toepassing... op geen enkele andere dag lopen mensen met zo veel dozen de winkel uit.

Ik had een nieuwe harddisk nodig dus ik ben vandaag even bij Harvey Norman langsgegaan (een soort mix tussen de Mediamarkt, V&D en de Ikea). Maar toen ik de rij voor de kassa zag - tot achteraan in de winkel - heb ik maar weer rechtsomkeert gemaakt. Zo hard had ik die harddisk nou ook weer niet nodig, Wat een gekkenhuis. :-)
 

A very Kiwi Christmas

Eerste Kerstdag is voor de gemiddelde Kiwi de belangrijkste dag van het jaar. Op die dag ben je met de hele familie bij elkaar rond de kerstboom, en laat je zien hoeveel je van elkaar houdt door veel en vooral dure cadeaus aan elkaar te geven. Maakt niet uit of je het geld ervoor hebt, daar hebben we credit cards voor (à 20% rente). De commercie speelt hier natuurlijk gretig op in, rond februari beginnen ze al met spaarkaarten waarop je cadeaus of kerstpakketten voor Kerst bij elkaar kunt sparen. Christmas every day dus, of in ieder geval elke dag kerstzegeltjes plakken en bonnetjes sparen.

Kerstmis is een van de weinige dagen in het jaar dat echt bijna iedereen vrij is, zelfs het supermarktpersoneel (dat is in de Nieuw Zeelandse 7-dagen economie heel erg bijzonder). Op Kerstochtend is dus werkelijk iedereen met de familie aan het brunchen. Je kunt op dat moment in het normaalgesproken drukke centrum van Christchurch dan ook een kanon afschieten. Een beetje vergelijkbaar met een avond dat het Nederlands elftal in een finale staat. :-)

Wij laten het allemaal maar een beetje langs ons heen glijden. Grote en veel cadeaus voor heel veel mensen hebben we in NL ook al nooit aan gedaan en we zijn er hier niet mee begonnen. Ook is het Kerst vieren in de zomer niet echt Kerst voor een winterkerstvierder: tegen de tijd dat je ook echt kunt zien dat de lampjes in de boom aan zijn, moet je naar bed. Dus ja, de ballen glinsteren mooi... maar dan in het zonlicht.

Best erg leuk allemaal hoor, barbecuen op eerste Kerstdag en daarna lekker 2 weken vrij hebben omdat de zomervakantie begint. Is weer eens iets anders. Maar Kerst... nee. :-)

Zoemmm

Hier in NZ hebben ze hommels, net als in NL. Maar hier zijn het niet zo maar hommels, ze zijn ongeveer dubbel zo dik als die in NL. Wat een joekels zeg. Maar goed, dat is niet erg, want hommels zijn leuk. Ze steken vrijwel nooit en ze hebben zo'n lekkere bas-zoem. En dan hebben ze ook nog zo'n lief aaibaar vachtje. Nee, ik mag ze wel, die hommels.

En ze mogen mij ook. Want zo af en toe komt er een hommel die der dagen zat en het leven moe is bij mij uithuilen. Als hommelpsycholoog heb ik al lang ontdekt dat zo'n hommeldepressie vaak gewoon te wijten is aan suikertekort. Na de nodige peptalk zet ik daarom vervolgens de hommel op een schoteltje met honing en hop... daar gaat de stofzuigerslang naar beneden en zuigen maar. Na een paar minuten is hij (of zij) weer helemaal bijgekomen en vliegt weer de wijde wereld in.

Zooooo..... ook weer opgelost.

Oh nee, een bed!

Een van Tobin's favoriete bezigheden is lezen, en als hij even wat rust nodig heeft zetten we hem in de box met een stapel boekjes, en vervolgens hoor je hem een half uur lang niet. Heerlijk.

We hebben al behoorlijk wat boekjes overgestuurd gekregen uit Nederland, en ook Opa en Oma Nieuw Zeeland hebben altijd wel iets bij zich als ze Tobin komen bezoeken. Boekjes genoeg om uit te kiezen dus.

Eén van de boekjes die we bij hem in de box gelegd hadden ging over het naar bed gaan. Pyjama aan, tandjes poetsen, boekje lezen, bedlichtje aan, boekje lezen, verhaaltje vertellen, kusje, en dan... naar bed.

Ja maar... dat was de bedoeling niet!!! Bij het zien van het plaatje van het bed, begon Tobin plotseling hard te huilen. Het was nog midden op de dag, hij wilde helemaal niet naar bed!!

Toch wel knap hoor, dat hij nu al helemaal uit zichzelf die associatie maakt.

Tobin heeft Stephen King dus helemaal niet nodig om te griezelen, een kinderboekje met een bed is genoeg :-) Volgende keer dan maar weer Sneeuwwitje en de heks, is stukken minder eng....

Paradise

We zijn vandaag naar het paradijs geweest. Dat was erg mooi.

Na het paradijs konden we niet verder. Dat was erg jammer.

Toen zijn we bij Kinloch stenen gaan gooien in het meer. Dat was erg nat.

Daarna moesten we weer terug naar die stomme camping. Dat was erg balen.

Morgen gaan we weer iets leuks doen. Dat is erg leuk.

De liefde van de man...

Tobin was al een hele tijd wat aan het brabbelen, en hij begon steeds meer woordjes na te zeggen. En best goed ook. Maar hij zei nog geen woordjes uit zichzelf, zonder dat wij ze eerst voorzeiden. Tot vandaag.

En het eerste woordje wat hij vanavond tijdens het eten helemaal uit zichzelf zei, was...........:

"Lekker!"

En dan ook nog op de manier zoals zijn moeder het altijd uitspreekt: "Lèhkkuuhur!". Daar stonden we toch wel even van te kijken.

Niet "Mama", niet "Papa", maar "Lekker". Het geeft wel weer even aan waar zijn prioriteiten liggen, niet? :-)